Adhyaya 333

Lumipat si Panginoong Agni mula sa mga metrong ardhasama tungo sa samavṛtta (magkakapantay ang bilang ng pantig), at itinakda kung paano makikilala ang pantay na estruktura sa pamamagitan ng yati (hinto/caesura), viccheda (putol na metrikal), at pagtukoy sa mga gaṇa sa gitna at sa dulo. Ang kabanata ay isang teknikal na talaan: binabanggit ang maraming vṛtta at iniuugnay sa mga sunod-sunod na gaṇa, mga pangkat na pang-mnemoniko, at paminsang tala tungkol sa paglalagay/pag-uuri (mas mataas na pangkat, mga uri ng upajāti). Tinutukoy rin nito ang tradisyong Piṅgala sa pagbanggit ng matatandang turo at sistematikong paghahati, at nagtatapos sa mga pahiwatig tungkol sa gāthā-prastāra at lohika ng permutasyon/pagtatala. Sa kabuuan, inilalarawan ni Agni ang prosodi bilang disiplinadong agham ng tunog at anyo: sa paghasa sa mga padron ng gaṇa, napapanatili ng mag-aaral ang tumpak na bigkas ng tula at ritwal, pinangangalagaan ang paglipat ng dharma at pinayayaman ang masining na panitikan.