Shloka 55
उपसंहारः, वैष्णवपुराण-प्रशंसा, फलश्रुति, परम्परा-प्रवहः (पाठ-श्रवण-फलम्)
यत्रादौ भगवांश् चराचरगुरुर् मध्ये तथान्ते च स ब्रह्मज्ञानमयो ऽच्युतो ऽखिलजगन्मध्यान्तसर्गप्रभुः तच् छृण्वन् पुरुषः पवित्रपरमं भक्त्या पठन् धारयन् प्राप्नोत्य् अस्ति न तत् समस्तभुवनेष्व् एकान्तसिद्धिर् हरिः
yatrādau bhagavāṃś carācaragurur madhye tathānte ca sa brahmajñānamayo 'cyuto 'khilajaganmadhyāntasargaprabhuḥ tac chṛṇvan puruṣaḥ pavitraparamaṃ bhaktyā paṭhan dhārayan prāpnoty asti na tat samastabhuvaneṣv ekāntasiddhir hariḥ
พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นครูแห่งสรรพสิ่งทั้งเคลื่อนและไม่เคลื่อน สถิตอยู่ในเบื้องต้น ในท่ามกลาง และในที่สุด; พระอจยุตะผู้เป็นแก่นแห่งญาณพรหมัน เป็นเจ้าแห่งการอุบัติของจักรวาลทั้งปวงในต้น-กลาง-ปลาย ผู้ใดสดับ หรือสวดด้วยภักติและทรงไว้ในดวงใจ ย่อมบรรลุความสำเร็จสูงสุดอันบริสุทธิ์ยิ่ง ในสรรพโลกไม่มีสิ่งใดเหนือกว่านั้น—ความสำเร็จอันแน่วแน่คือพระหริเท่านั้น
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
FAQs
This verse presents Vishnu as the all-pervading ground of reality—immanent through the universe’s entire span and transcendent as its sovereign source—so creation is understood as dependent on Him at every stage.
Parāśara states that hearing, devoted recitation, and inner retention (dhāraṇā) of this supremely purifying account leads to the highest siddhi, emphasizing practice that combines śravaṇa, pāṭha, and contemplation.
Vishnu is identified with Brahman-knowledge itself and as the lord of cosmic emanation, aligning Vaishnava theology with the claim that ultimate liberation and perfection are found exclusively in Hari.