Shloka 30
Śrāddha’s Cosmic Reach and Kāla-Nirṇaya (Sacred Timings): Amāvāsyā, Nakṣatra-Yoga, Tīrtha, and Minimum Offerings
न मे ऽस्ति वित्तं न धनं च नान्यच् छ्राद्धोपयोग्यं स्वपितॄन् नतो ऽस्मि तृप्यन्तु भक्त्या पितरो मयैतौ कृतौ भुजौ वर्त्मनि मारुतस्य
na me 'sti vittaṃ na dhanaṃ ca nānyac chrāddhopayogyaṃ svapitṝn nato 'smi tṛpyantu bhaktyā pitaro mayaitau kṛtau bhujau vartmani mārutasya
“ข้าพเจ้าไม่มีทรัพย์ ไม่มีสมบัติ และไม่มีสิ่งใดเหมาะแก่การถวายในพิธีศราทธะ แต่ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อบรรพชนของตน ขอให้เหล่าปิตฤพอใจด้วยภักติเท่านั้น; แขนทั้งสองนี้ข้าพเจ้าได้ทำให้เป็นหนทางแห่งวายุ คือมุ่งทำงานและรับใช้”
Sage Parāśara (narrating a dharma/śrāddha teaching within the Parāśara–Maitreya dialogue)
FAQs
The verse teaches that sincere devotion and reverence can fulfill the purpose of śrāddha even when one lacks material resources for offerings.
He frames humility, bowing to the ancestors, and dedicating one’s own labor (“making the arms the path of the wind”) as a valid, dharmic substitute for costly ritual items.
The emphasis on inner intent and dharma reflects Vishnu Purana’s broader view that cosmic order is upheld through righteous conduct and devotion—principles ultimately grounded in the sovereignty of Vishnu as the sustaining Reality.