Vamana Purana — Rudra's Wrath & Kalarupa, Shloka 22
Rudra’s Wrath at Daksha’s Sacrifice and the Iconography of Kālarūpa through the Zodiac
ततो दिवाकराः सर्वे पुरस्कृत्य शतक्रतुम् मरुद्भिश्च हुताशैश्च भयाज्जग्मुर्दिशो दश / 5.21 प्रतियातेषु देवेषु प्रह्लादाद्या दितीस्वराः नमस्कृत्य ततः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयो मुने
tato divākarāḥ sarve puraskṛtya śatakratum marudbhiśca hutāśaiśca bhayājjagmurdiśo daśa / 5.21 pratiyāteṣu deveṣu prahlādādyā ditīsvarāḥ namaskṛtya tataḥ sarve tasthuḥ prāñjalayo mune
ครั้นแล้ว เหล่าเทวะแห่งสุริยะทั้งปวงยกพระศตกรตุ (พระอินทร์) ไว้เป็นผู้นำ พร้อมด้วยหมู่มรุตและพระหุตาศนะ (พระอัคนี) ต่างพากันหนีด้วยความหวาดกลัวไปยังทิศทั้งสิบ เมื่อเหล่าเทพถอยไปแล้ว ปรหลาทะและเจ้าอื่น ๆ ผู้เป็นใหญ่ซึ่งกำเนิดจากทิติได้ถวายบังคม แล้วทั้งหมดก็ยืนอยู่ ณ ที่นั้นด้วยประนมมือ ข้าแต่มุนี।
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Status is unstable in the face of the supreme: the Devas flee when overawed, while Prahlāda—classically portrayed as devotion-centered—models reverence (namaskāra, añjali). The ethical lesson is that inner disposition (bhakti, humility) outranks mere cosmic office.
This is narrative history (carita) within the purāṇic record of Devas/Daityas and their interactions; it supports vaṃśānucarita-type storytelling rather than creation/dissolution cycles.
The ‘ten directions’ flight signifies total disorientation under divine awe; Prahlāda’s joined palms signify re-centering through surrender. The juxtaposition subtly teaches that devotion can appear even among ‘asuras,’ reinforcing the Purāṇa’s tendency toward moral complexity rather than rigid factionalism.