Vamana Purana — Nara-Narayana's Tapas, Shloka 47
Nara-Narayana’s Tapas, Indra’s Temptation, and the Burning of Kama: The Origin of Ananga and the Shiva-Linga Episode
पाञ्चालिक उवाच यन्नाथ मां वक्ष्यसि तत्करिष्ये सुदुष्करं यद्यपि देवसंघै आज्ञापयस्वातुलवीर्य शंभो दासो ऽस्मि ते भक्तियुतस्तथेश
pāñcālika uvāca yannātha māṃ vakṣyasi tatkariṣye suduṣkaraṃ yadyapi devasaṃghai ājñāpayasvātulavīrya śaṃbho dāso 'smi te bhaktiyutastatheśa
ปาญจาลิกะกล่าวว่า “ข้าแต่นาถะ สิ่งใดที่พระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะกระทำสิ่งนั้น แม้จะยากยิ่งถึงเพียงที่หมู่เทพก็ทำได้โดยยาก โอ้ศัมภูผู้มีพลังหาที่เปรียบมิได้ โปรดมีบัญชาเถิด; โอ้พระอีศะ ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระองค์ผู้ประกอบด้วยภักติ”
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse foregrounds bhakti expressed as willing service: the devotee accepts even “impossible” tasks when aligned with divine command, modeling śaraṇāgati (surrender) and niṣkāma-sevā (service without self-interest).
Primarily Vamśānucarita/Carita-style narrative (character dialogue and episode progression), not cosmogenesis; it functions as an ethical-theological instruction embedded in story.
Calling oneself “dāsa” with “bhakti” symbolizes the inversion of power: true strength is devotion and readiness to act for dharma under the Lord’s direction, even beyond deva-capacity.