Adhyaya 40

บทนี้สุตะเล่าเป็นบทสนทนาเพื่อสั่งสอนธรรมและข้อปฏิบัติอันเป็นมงคล อัญชนาไปพร้อมสามีเข้าเฝ้าพรหมาและเหล่าเทวะ เมื่อได้รับความเห็นชอบแล้ว พระเวทวยาสะจึงเป็นครูผู้แสดงธรรมหลัก เวทวยาสะกล่าวถ้อยคำเพื่อ “ประโยชน์แก่ชนทั้งหลาย” เชื่อมโยงคำของฤๅษีมตังคะในกาลก่อน และยืนยันว่าเมื่ออัญชนาบำเพ็ญตบะอย่างหนัก ณ เขาเวงกฏะแล้ว การประสูติของบุตรย่อมเป็นไปตามลิขิต ต่อจากนั้นมีการกำหนดกาลอันเหมาะสม (กาลนิรณยะ) สำหรับการอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ในหมู่ทีรถะอากาศคงคา/เวงกฏะ โดยกล่าวว่าใน “วันปรากฏ” (ประตยักษทิวส) ของอัญชนา คงคาและทีรถะทั้งหลายมาบรรจบกัน ณ ที่นั้น และยกย่องความศักดิ์สิทธิ์ของสวามีปุษกรินีเป็นพิเศษ มีการระบุองค์ประกอบปฏิทินเฉพาะ—วันเพ็ญ ความเกี่ยวเนื่องกับราศีเมษและปูษัน พร้อมนักษัตร—และกล่าวว่าผลแห่งการอาบน้ำในกาลนั้นเสมอด้วยการอาบในทีรถะริมคงคามากมายตลอดกาลยาวนาน จากนั้นกล่าวถึงทานที่พึงกระทำ ณ เวงกฏาทรี—ทานอาหารและผ้านุ่งห่มได้รับการสรรเสริญ และศราทธะเพื่อบิดาถูกย้ำว่าให้ผลยิ่งนัก พร้อมแจกแจงทานเป็นลำดับ เช่น ทอง ศาลคราม โค ที่ดิน กัญญาทาน โรงทานน้ำ งา ธัญพืช ของหอมและดอกไม้ ร่มและพัด หมากพลู เป็นต้น และผูกผลให้สูงขึ้นตามลำดับ ตั้งแต่เสวยสุขในสวรรค์ ได้อำนาจอธิปไตย ได้กำเนิดเป็นพราหมณ์ผู้ชำนาญศาสตรา จนถึงโมกษะด้วยพระกรุณาแห่งจักรปาณี (พระวิษณุ) ตอนท้ายเป็นผลश्रุติว่า ผู้ฟังหรือสาธยายเป็นนิตย์ย่อมชำระบาป ได้ถึงวิษณุโลก และอานิสงส์แผ่ไปถึงวงศ์วานสืบต่อไป