Adhyaya 39

บทนี้เป็นคำบอกเล่าของสูตะในรูปสนทนา อัญชนาเศร้าโศกเพราะไร้บุตร เมื่อฤๅษีมตังคะเข้ามาถามถึงความมุ่งหมาย นางจึงเล่าถึงพรเดิมที่พระศิวะประทานแก่บิดาเกศรีว่า แม้ชาตินี้จะมีข้อจำกัด แต่จะมีธิดาผู้มีชื่อเสียง และบุตรของธิดานั้นจะนำความปีติยิ่งใหญ่แก่เกศรี อัญชนายังกล่าวถึงการปฏิบัติศรัทธาและศีลธรรมเพื่อขอบุตร—วรตะตามฤดูกาลและรายเดือน พิธีอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์และทาน การเวียนประทักษิณและนมัสการ เครื่องบูชาที่เกี่ยวกับศาลคราม และทานหลากหลาย—แต่ยังไม่สำเร็จ จึงหันสู่ตบะอย่างจริงจัง มตังคะชี้แนะแผนที่แห่งทีรถะอย่างละเอียด: ไปทางใต้สู่ฆนาจละและพรหมทีรถะ ไปทางตะวันออกสู่สุวรรณมุขรี ไปทางเหนือสู่ฤษภาจละและสวามิปุษกรินี แล้วอาบน้ำบูชา วราหะและเวงกเฏศะ จากนั้นไปยังทีรถะวิยัทคงคาที่รายล้อมด้วยพฤกษามงคล เพื่อทำตบะอุทิศแด่วายุ อัญชนาปฏิบัติตามและเพิ่มความเคร่งครัด—จากฉันผลไม้เป็นเพียงน้ำ แล้วสู่การสำรวมยิ่งขึ้น ครั้นครบพันปี ในกาลมุหูรตะอันเป็นมงคลตามดาราศาสตร์ วายุปรากฏและประทานพร นางขอบุตร วายุจึงประกาศว่าจะเป็นบุตรของนางเอง พร้อมสัญญาเกียรติยศ ตอนท้ายเหล่าเทพ ฤๅษี และเทวีมาชุมนุมเพื่อเป็นสักขีพยานตบะอันอัศจรรย์ ตอกย้ำว่า การปฏิบัติอย่างมีวินัย ณ ทีรถะที่ถูกต้องย่อมนำมาซึ่งการตอบรับจากเทพอันเปลี่ยนแปลงชีวิตได้จริง.