Adhyaya 37

บทนี้เป็นคำบอกเล่าของฤๅษีภารทวาชถึงพระราชาศังขะแห่งสายไหหยะ ผู้เป็นแบบอย่างแห่งภักติอันมั่นคงต่อพระวิษณุ พระองค์ทรงดำรงอยู่ด้วยการระลึกถึงพระนามไม่ขาดสาย การสวดมนต์ (ชปะ) การบูชา และการสดับเรื่องราวปุราณะฝ่ายไวษณพ อีกทั้งทรงประกอบทาน พรต และมหายัญโดยถูกต้องพร้อมทักษิณาอันสมควร แม้สั่งสมบุญมาก แต่ยังเศร้าเพราะมิได้เห็นพระวิษณุโดยตรง จึงถือว่าเป็นเศษม่านบังจากกรรมเก่า แล้วพระเกศวะตรัสผ่านเสียงอันมองไม่เห็นว่า “เวงกฏนามอัทริ” (เวงกฏาจละ) เป็นที่ประทับอันเป็นที่รักยิ่ง และเมื่อบำเพ็ญตบะยาวนาน ณ ที่นั้น เทพจักปรากฏให้เห็น พระราชาศังขะจึงสถาปนาพระโอรสวัชระให้ครองราชย์ แล้วเสด็จสู่นารายณคิริ พบสวามีปุษกรินี และตั้งอาศรมบำเพ็ญตบะริมฝั่ง พร้อมกันนั้น ฤๅษีอคัสตยะตามพระบัญชาพรหมาได้มาถึง เวียนประทักษิณภูเขา เยี่ยมสรงตถีรถะต่าง ๆ รวมทั้งสกันธธารา และบูชาพระโควินทะ แต่ในเบื้องต้นยังมิได้ดารศนะ ต่อมาพฤหัสปติ อุศนัส และวสุผู้มีนามว่าราโชปริจระประกาศคำกำชับว่า ณ เวงกฏ พระโควินทะจักประทานดารศนะทั้งแก่อคัสตยะและศังขะ และเหตุนี้จะทำให้สรรพสัตว์ที่มาชุมนุมได้ดารศนะร่วมกัน ตอนท้าย อคัสตยะและคณะชื่นชมธรรมชาติอันเป็นมงคลของภูเขา แล้วมาถึงฝั่งสวามีปุษกรินี ซึ่งพระราชาศังขะต้อนรับด้วยพิธีสักการะ และร่วมกันดำรงภักติที่เน้นการสรรเสริญด้วยกีรตนะ