Adhyaya 35

บทนี้ดำเนินเรื่องเป็นสามช่วงที่สอดประสานกัน ช่วงแรก ภารทวาชพรรณนาภูมิทัศน์แห่งทีรถะ คือจุดที่แม่น้ำสุวรรณมุขรีมาบรรจบกับแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์กัลยา โดยยกย่องสังฆมะนั้นว่าเป็นที่ชำระล้างอย่างยิ่ง การอาบน้ำที่นั่นให้ผลใหญ่ดุจมหายัญ และด้วยความศักดิ์สิทธิ์ของสังฆมะพร้อมการชำระด้วยอภิเษก จึงช่วยบรรเทามลทินหนัก แม้บาปร้ายแรงประเภทพรหมหัตยาได้ ช่วงที่สอง เรื่องหันไปสู่เวงกฏาจละ ทั้งที่ตั้งและความยิ่งใหญ่ ถูกกล่าวว่าเป็น “ที่พึ่งของทีรถะทั้งปวง” และเป็นวราหกษेत्र ณ ที่นั้น พระวิษณุผู้เป็นอจยุตะประทับพร้อมพระศรี มีเหล่าสิทธะ คนธรรพ์ ฤๅษี และมนุษย์มาร่วมเฝ้ารับใช้ การระลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าแห่งเวงกฏาทรีถูกยืนยันว่า ขจัดเคราะห์ภัยและนำไปสู่สภาวะอันไม่เสื่อมสลาย ช่วงที่สาม ตามคำถามของอรชุนเรื่องการปรากฏของเทพและการประทานภุกติ-มุกติ ภารทวาชขยายความถึงความเป็นสูงสุดของนารายณ์ ความหมายเทียบเท่าของพระนาม แบบแผนจตุรวยูหะ วินัยที่ตั้งอยู่บนมนตระ และโครงร่างจักรวาลกำเนิด—การเกิดของเทพและหลักการจักรวาลจากพระวรกาย การล่มสลายเป็นวาระและโยคนิทรา การอุบัติใหม่ของพรหมา และการทรงรับรูปเพื่อสถาปนาธรรมะ บทนี้จึงรวมจริยะแห่งการจาริก ภาวะหลุดพ้นด้วยภักติ และอภิปรัชญาแบบปุราณะไว้ในคำสอนเดียวกัน.