Adhyaya 33

บทนี้ในเวงกฏาจลมหาตมยะกล่าวถึงการอุบัติ การตั้งนาม และฐานะอันศักดิ์สิทธิ์ทางพิธีกรรม-เทววิทยาของแม่น้ำสุวรรณมุขรี ภรทวาชเล่าว่าเหล่าเทวดานำโดยศักระ พร้อมหมู่ฤๅษี สิทธะ จารณะ และคันธรรพ ต่างสรรเสริญแม่น้ำซึ่งติดตามพระฤๅษีอคัสตยะไป วายุเทพอธิบายกำเนิดและเกียรติยศว่า อคัสตยะอัญเชิญสายน้ำลงสู่โลก และถูกกำหนดให้เลื่องชื่อว่า ‘สุวรรณมุขรี’ เป็นยอดแห่งสายน้ำและควรแก่การบูชาและรับใช้ ต่อจากนั้นเป็นมหาตมยะโดยพิสดาร—การระลึกถึงและการอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ในแม่น้ำนี้ย่อมทำลายบาป; การนำอัฐิลงจมช่วยเกื้อหนุนการไปสู่ภพภูมิสูง; และพิธีกรรมที่กระทำ ณ ริมฝั่งย่อมทวีผลเป็นทวีคูณ มีผลานิสงส์ว่าด้วยสุขภาพ การขจัดอุปสรรค ความสำเร็จแห่งพิธีบรรพชน และบุญพิเศษในกาลคราสและวันสังกรานติ ท้ายบทกำหนดพรตประจำปีในวันอคัสตยะปรากฏ—ให้สร้างรูปอคัสตยะด้วยทอง ทำพิธีบูชาแล้วถวายทาน เลี้ยงพราหมณ์ และอุทิศถวายด้วยศรัทธา ซึ่งรับรองการพ้นจากโทษที่สั่งสมและได้ประโยชน์ทางจิตวิญญาณอันยั่งยืน