Adhyaya 32

อัธยายะนี้เป็นคำอธิบายเชิงเหตุปัจจัยทางเทววิทยาว่า ในแผ่นดินที่ไร้สายน้ำ ได้มีการสถาปนานทีศักดิ์สิทธิ์เพื่อประโยชน์แก่สรรพชีวิตอย่างไร ภารทวาชะเล่าว่า เมื่ออคัสตยะมุนีทำกิจยามเช้าและบูชาเทพแล้ว ได้ยินอากาศวาณีว่า “แผ่นดินที่ไม่มีนที ย่อมขาดรัศมีแห่งยัญญกรรมและสังสการ จงเริ่มนทีอันเกื้อกูลเพื่อขจัดความหวาดกลัวที่เกิดจากความเศร้าหมองแห่งธรรมอันลึก” อคัสตยะจึงปรึกษาฤๅษีทั้งหลาย ผู้ซึ่งสรรเสริญกิจอัศจรรย์ในกาลก่อนของท่าน และวอนขอให้อัญเชิญมหานทีเพื่อให้การอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์และการชำระมลทินเป็นไปได้ ต่อมาอคัสตยะประกอบตบะอย่างเข้มข้น เพิ่มวินัยท่ามกลางฤดูกาลอันโหดร้าย ตบะนั้นก่อความสั่นสะเทือนแก่จักรวาล ทำให้สรรพสัตว์หวาดหวั่น เหล่าเทวะจึงไปพึ่งพรหมา พรหมาปรากฏ ณ อาศรมของอคัสตยะ ประทานพร และรับฟังคำขอของอคัสตยะให้มีมหานทีเพื่อชำระและคุ้มครองแผ่นดิน พรหมาอัญเชิญพระคงคาและมีบัญชาให้เสด็จลงโดยสวางศะ (ภาคส่วนหนึ่ง) เป็นนทีที่ชำระผู้คน และได้รับการปรนนิบัติจากฤๅษีและเทวะโดยนิตย์ พระคงคาเผยรูปอันรุ่งเรืองซึ่งเกิดจากภาคของพระองค์เองและรับปากให้สำเร็จ อคัสตยะชี้ทางเดินของสายน้ำ ตอนท้ายท่านนำรูปนทีนั้นจากยอดเขาไปตามเส้นทางที่ประสงค์ วางรากฐานแห่งความศักดิ์สิทธิ์ของแม่น้ำสุวรรณมุขรี