Adhyaya 30

บทนี้พรรณนาถึงความงามและความศักดิ์สิทธิ์ของแม่น้ำสุวรรณมุขรี (Suvarṇamukharī) หลังจากบรรยายถึงสายลมเย็นและบรรยากาศอันเป็นมงคลของแม่น้ำแล้ว เรื่องราวได้กล่าวถึงการจาริกแสวงบุญของพระอรชุน พระอรชุนได้ทัศนาภูเขาที่เกี่ยวข้องกับกาฬหัสติ (Kālahastī) อาบน้ำในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ และกระทำบูชาต่อพระกาฬหัสตีศวร (พระศิวะ) จนเกิดความปิติในธรรม จากนั้น พระอรชุนเดินทางผ่านดินแดนของเหล่าสิทธาและโยกี จนถึงอาศรมของพระภารทวาจฤๅษี (Bharadvāja) ซึ่งเต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ พระฤๅษีต้อนรับพระอรชุนด้วยไมตรีจิต และมีการกล่าวถึงวัวกามเธนุที่ประทานอาหารทิพย์ บทนี้จบลงด้วยการที่พระอรชุนทูลถามถึงกำเนิดและอานุภาพของแม่น้ำสายนี้