Adhyaya 27

บทที่ 27 เริ่มด้วยเหล่าฤๅษีทูลถามสุูตะถึงฐานะของเวงกฏาทรีว่าเป็น ‘ภูเขามหาบุญ’ อย่างไร และขอให้แจกแจงลำดับชั้นของตีรถะบนเวงกฏาจลให้ชัดเจน ทั้งจำนวนทั้งหมด ตีรถะสำคัญ และตีรถะที่ก่อให้เกิดความโน้มเอียงสู่ธรรม ความรู้ ภักติพร้อมความคลายกำหนัด (ไวรากยะ) จนถึงโมกษะ สุูตะจึงตอบด้วยการนับและจัดหมวดหมู่เป็นระบบ แสดงทั้งกลุ่มใหญ่และกลุ่ม ‘หลัก’ พร้อมแบ่งย่อยตามผลทางศีลธรรมและทางหลุดพ้น ต่อจากนั้นกล่าวถึงปฏิทินการจาริกสำหรับตีรถะที่เกี่ยวกับโมกษะบนยอดเวงกฏาจล โดยระบุชื่อ สวามิปุษกรินี วิยัทคงคา ปาปวินาศนะ ปาณฑุตีรถะ กุมารธาริกา และตุมโบษฏีรถะ พร้อมกำหนดกาลสรงสนาน เช่น กุมภมาสประกอบมฆาโยคะ รวีสถิตมีน เมษสังกรานติประกอบจิตรา รวีสถิตพฤษภพร้อมทวาทศี/หริวาสระ และทวาทศียามรุ่งอรุณในธนุมาส แต่ละกาลกล่าวผลว่าได้บุญเทียบยัญใหญ่ ปลดเปลื้องอุปสรรค ชำระบาป และบรรลุโมกษะ อีกทั้งวางหลักทานตามกำลัง เช่น ทอง โคทาน และถวายศิลาศาลคราม ท้ายบทหันจากพิธีกรรมเฉพาะสถานที่ไปสู่การปฏิบัติที่ทำได้ทุกแห่ง โดยยกย่องการสดับเรื่องราวปุราณะของพระวิษณุในกลียุคว่าให้ผลยิ่ง แม้ฟังเพียงสั้น ๆ ด้วยใจตั้งมั่นก็เสมอผลรวมของยัญและทาน และควบคู่กับการสรรเสริญพระนาม (นามสังกีรตนะ) จากนั้นบัญญัติข้อประพฤติของผู้แสดงปุราณะและผู้ฟัง—เกียรติที่พึงมีต่อผู้แสดง สถานที่เหมาะแก่การสาธยาย มารยาทการนั่งฟังอย่างสำรวม และโทษของการลบหลู่ รบกวน หรือฟังอย่างไม่ใส่ใจ—แล้วเหล่าฤๅษีถวายความเคารพสุูตะและยินดีในคำสอนที่ได้รับ