Adhyaya 26

บทนี้กล่าวถึงความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของฆōณะ-ตีรถะ (ตุมพุรุ-ตีรถะ) โดยศรีสูตประกาศว่า เมื่อดาวอุตตราผัลคุณีตรงกับปักษ์สว่าง และดวงอาทิตย์เสด็จสู่ราศีมีน เป็นกาลมงคลสูงสุด; ในกาลนั้นคงคาและมหาตีรถะทั้งหลายเชื่อว่ามารวมกัน ณ ที่นี้ จึงทำให้การอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้ผลยิ่งนัก ต่อมามีคำเตือนเชิงธรรม-ศีลธรรมแก่ผู้ที่เมินการอาบน้ำที่ฆōณะ-ตีรถะ โดยพรรณนาว่าเสมือนผู้กระทำความผิดร้ายแรงทั้งทางสังคมและพิธีกรรม เพื่อย้ำหน้าที่แห่งการจาริกและเหตุผลแห่งการสำนึกผิด (ปรायัศจิตตะ). แล้วคัมภีร์หันสู่ถ้อยคำแห่งการไถ่ถอน กล่าวว่าการอาบน้ำ ดื่มน้ำ และบำเพ็ญภักติ ณ ตีรถะนี้ ชำระบาปและมลทินได้หลากหลาย เป็นเครื่องมือฟื้นฟูความดีงามของผู้คน ในตำนาน (อิติหาสะ) เทวละเล่าแก่คารคยะถึงที่มานามตุมพุรุ-ตีรถะ: ตุมพุรุคันธรรพะถูกสาปเพราะความขัดแย้งในครอบครัว แต่ได้อาบน้ำที่ตีรถะและบูชาเวงกเฏศวร จนบรรลุวิษณุโลก. ภรรยาที่ถูกสาปกลายเป็นกบ อาศัยในโพรงต้นปิปปลใกล้ตีรถะ จนพระอคัสตยะมาถึง สอนธรรมปติวรตา และช่วยให้พ้นคำสาป. ตอนท้ายเป็นผลश्रุติว่า การอาบน้ำในวันเพ็ญ (ปูรณมาสี) ณ ฆōณะ-ตีรถะ ให้ผลเทียบเท่าทานและยัญใหญ่ และการสดับบทนี้ให้บุญดุจวาชเปยะ พร้อมความเป็นนิรันดร์ในวิษณุโลก.