Adhyaya 2

บทนี้เป็นคำบอกเล่าของสุตะในรูปสนทนาสืบทอด: ในกัลปะก่อน (ไววัสวตมนวันตระ ยุคกฤตะ) ณ นารายณาทริ ธรณีเทวีเข้าเฝ้าพระวราหะและทูลถามถึงมนตร์เฉพาะที่ทำให้พระองค์พอพระทัย และให้ผลครบถ้วน—ความรุ่งเรือง เครื่องหมายแห่งอำนาจอธิปไตย การได้บุตร และสำหรับผู้ปฏิบัติอย่างมีวินัย ย่อมถึง “พระบาท” อันเป็นทิพย์ในที่สุด พระวราหะจึงทรงเปิดเผยมนตร์ที่ “ลับยิ่ง” พร้อมกำชับให้ถ่ายทอดเฉพาะแก่ผู้มีภักติและสำรวมเท่านั้น ต่อจากนั้นกล่าวถึงข้อมูลตามคัมภีร์มนตร์อย่างย่อ: บทมนตร์ “โอม นมะห์ ศรีวราหายะ ธรณยุดธรณายะ จะ”, ฤๅษีคือสังกรษณะ เทวตาคือพระวราหะ ฉันท์คือปังกติ และพีชะคือศรีพีชะ กำหนดการภาวนาจำนวนสี่แสนจบสำหรับผู้ได้รับจากครูแท้ แล้วให้ทำโหมะด้วยปายสะ (ข้าวน้ำนม) ผสมน้ำผึ้งและฆี คำพรรณนาดฺยานะระบุรูปพระวราหะสว่างดุจผลึก ดวงตาแดงดุจดอกบัว พระพักตร์เป็นหมูป่าแต่เปี่ยมความอ่อนโยน มีสี่กรถือจักระ สังข์ แสดงอภัยมุทรา และดอกบัว ทรงอาภรณ์และเครื่องประดับสีแดงทอง พร้อมสัญลักษณ์ค้ำจุนจักรวาลเช่นเศษะ บทสรุปกล่าวถึงผล: สวดภาวนาเป็นนิตย์ 108 ครั้งย่อมสำเร็จความปรารถนาและลงท้ายด้วยโมกษะ จากนั้นยกตัวอย่างผู้ปฏิบัติในกาลก่อน—มานุชื่อธรรมะบรรลุสภาพเทวะ อินทระที่ตกจากสวรรค์เพราะคำสาปได้สวรรค์คืน ฤๅษีทั้งหลายได้คติสูง และอนันตะภาวนาที่เศวตทวีปจนเป็น “ผู้รองรับแผ่นดิน” ท้ายที่สุดธรณีเทวีทูลถามถึงการเสด็จมาของศรีนิวาสะและการประทับถาวรบนเวงกฏะ.