Adhyaya 18

บทที่ 18 เป็นคำอธิบายเชิงเทววิทยาของสุูตะว่าด้วยฤทธานุภาพแห่งการโปรดให้พ้นทุกข์ของศรีนิวาสะ/เวงกเฏศวร โดยเสนอแนวคิดการหลุดพ้นที่ผูกกับสถานที่: เพียงได้ดรศนะ (darśana) ต่อเวงกเฏศวรครั้งเดียวก็ให้โมกษะและวิษณุ-สายุชยะได้ อีกทั้งมีการเทียบยุคเพื่อย้ำว่าในกลียุค บุญให้ผลรวดเร็วและใกล้มือยิ่งนัก เวงกฏาจละถูกยกเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นดั่ง “สรรพทีรถะ” รวมพลังแห่งสถานที่จาริกศักดิ์สิทธิ์มากมายไว้ในที่เดียว และมีเทวะ ฤๅษี และปิตฤ (pitṛ) สถิตอยู่ในเชิงสัญลักษณ์ เนื้อหาย้ำการระลึกถึงและการสรรเสริญเหนือพิธีกรรมภายนอก พร้อมแจกแจงอัษฏวิธภักติ (aṣṭavidhā bhakti) เช่น ความรักต่อผู้ภักดี ความอิ่มเอมจากการบูชา การรับใช้ใกล้ชิด ความใคร่ฟังพระมหิมา และการระลึกไม่ขาดสาย ยังมีคำเตือนด้านจริยธรรมไม่ให้ละเลยหรือเป็นปฏิปักษ์ต่อศูนย์กลางความศักดิ์สิทธิ์นี้ ส่วนผลศรุติ (phalaśruti) ให้คำมั่นถึงการสิ้นบาป การพ้นทุกข์จากยมะ การได้ไปสู่วิษณุโลก และอานิสงส์ใหญ่จากการฟังหรือสาธยายบทนี้ด้วยศรัทธาภักดี