Adhyaya 17

บทนี้เป็นคำบรรยายต่อเนื่องของสุูตะว่าด้วยมหิมาแห่งเวงกฏาทรี/เวงกฏาจละ โดยยืนยันว่า ตีรถะทั้งปวง—ทั้งในโลกมนุษย์และในจักรวาล—สถิตรวมอยู่ในภูเขาเวงกฏะ ทำให้กษेत्रนี้เป็นดุจ “สรรพตีรถะมยะ” คือศูนย์รวมความศักดิ์สิทธิ์ทั้งมวลประหนึ่งจักรวาลย่อส่วนอันบริสุทธิ์ พระผู้เป็นเจ้าถูกพรรณนาตามคติไวษณพแบบคลาสสิก—ทรงสังข์และจักร ทรงนุ่งห่มปีตามพร ประดับเกาสตุภะ—เป็นผู้คุ้มครองและเป็นความศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งมั่นบนพระเวท ต่อจากนั้นกล่าวถึงการร่วมแรงร่วมใจจากผู้คนหลากแคว้นในการรับใช้ประจำปี และบริบทเทศกาลเดือนภาทรปทะที่เชื่อมการมาร่วมพิธีกับการชำระตน ประเด็นสำคัญคือพรหมโอตสวะ—กล่าวว่าพรหมาได้สถาปนาพิธีธวัชอาโรหณะ (การชักธงขึ้น) ในเดือนกันยา และงานมหोत्सวประจำปีนี้เป็นที่ชุมนุมของมนุษย์ เทพ กัณฑรรพ สิทธะ และทวิชผู้ทรงความรู้ ด้วยถ้อยคำเปรียบเทียบยกย่อง—เช่น คงคาเลิศในหมู่แม่น้ำ และวิษณุเลิศในหมู่เทพ—เวงกฏะจึงถูกยืนยันว่าเป็น “อุตตโมตตมะ” ในหมู่กษेत्रทั้งหลาย ตอนท้ายเป็นผลश्रุติ สรรเสริญว่าการสดับด้วยภักติย่อมนำไปสู่ฐานะสูงในแดนวิษณุ อีกทั้งกล่าวถึงศรีสวามี-ปุษการิณีเป็นตีรถะสำคัญ และการประทับใกล้สระนั้นของพระองค์ผู้โอบรับด้วยพระลักษมีและประทานพรแก่ผู้มาสักการะ