Adhyaya 15

บทที่ 15 เริ่มด้วยศรีสูตะกล่าวถึงมหาตมยะ (ความรุ่งเรืองศักดิ์สิทธิ์) ของกฤษณตีรถะ ณ ภูเขาเวงกฏอันเปี่ยมบุญกุศล ว่าเป็นสถานที่ขจัดบาปได้ เนื้อหาย้ำการฟื้นฟูศีลธรรม—แม้ผู้ถูกเรียกว่า กฤตฆฺน (อกตัญญู) และผู้ลบหลู่บิดามารดาหรือครูอาจารย์ ก็ยังกล่าวว่าสามารถชำระตนได้ด้วยการอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่นี่ ต่อมาบอกเล่าตำนานกำเนิด: ฤๅษีนามว่า “กฤษณะ” (อยู่ในกรอบเรื่องรามกฤษณะ) บำเพ็ญตบะอย่างหนักบนเวงกฏาจละโดยไม่ไหวติงยาวนานหลายปี จนจอมปลวก (วลฺมีคะ) ปกคลุมกาย มีฝนหนักและฟ้าร้องกึกก้อง ครั้นสายฟ้าฟาดทำลายยอดจอมปลวก พระวิษณุ/ศรีนิวาสก็ทรงปรากฏ—ทรงสังข์ จักร และคทา ประดับวนมาลา และประทับบนครุฑ เมื่อทรงพอพระทัยในตบะ พระผู้เป็นเจ้าทรงประกาศกาลอาบน้ำอันเป็นมงคลยิ่งที่สัมพันธ์กับวันทรงปรากฏ: เมื่อดวงอาทิตย์อยู่ราศีมกร และเป็นวันเพ็ญ (เปารฺณมาสี) ตรงกับนักษัตรปุษยะ การอาบน้ำที่กฤษณตีรถะในวันนั้นให้พ้นบาปและสำเร็จความปรารถนา ทั้งเทพ มนุษย์ และทิศบาลย่อมมาชุมนุมเพื่อความบริสุทธิ์ ตีรถะนี้จักเลื่องชื่อด้วยนามของฤๅษี และบทท้ายกล่าวผลแห่งการฟังและสาธยายเรื่องนี้ว่าเป็นเหตุให้เข้าถึงวิษณุโลกะ.