Adhyaya 14

บทที่ 14 เป็นอิติหาสะเชิงสั่งสอนที่สุูตะเล่าแก่ฤๅษี ณ ไนมิษารัณยะ เพื่อแสดงเดชานุภาพแห่งการชำระบาปของสวามีตีรถะ/สวามีปุษกรินี ฤๅษีทั้งหลายทูลถามถึงสุมติ—ชาติกำเนิด ความเสื่อมทางศีลธรรม และวิธีไถ่บาป สุูตะกล่าวว่าสุมติเป็นบุตรของยัชญเทวะ พราหมณ์ผู้ทรงวิชาและเคร่งธรรมในมหาราษฏระ แต่สุมติกลับละทิ้งบิดาและภรรยาผู้ซื่อสัตย์ ไปคบหาหญิงกิราตีผู้ยั่วยวน แล้วตกต่ำสู่การลักขโมย การมึนเมา และลุกลามถึงขั้นปลอมตัวเพื่อปล้นจนฆ่าพราหมณ์ผู้หนึ่ง กลายเป็นมหาปาตกะ ผลแห่งบาปถูกทำให้เป็นรูปเป็นร่างคือ “พรหมหัตยา” อันน่าสะพรึง ติดตามสุมติกลับถึงเรือน และยื่นคำเตือนเชิงธรรมแก่ยัชญเทวะว่า การให้ที่พึ่งแก่ผู้ตกต่ำเช่นนี้ย่อมทำให้ทั้งครอบครัวแปดเปื้อนและตกอยู่ในภัย แม้บิดาจะอาลัยรัก เรื่องราวย้ำความหนักหนาแห่งการล่วงละเมิดและการถูกตัดออกจากสังคม-พิธีกรรม ครั้นถึงคราวคับขัน ฤๅษีทุรวาสัส (กล่าวว่าเป็นส่วนแห่งรุทระ) เสด็จมา ยัชญเทวะทูลขอหนทางปรายนัศจิต ทุรวาสัสชี้ว่าการชดใช้ทั่วไปแทบเป็นไปไม่ได้ แต่มีอุบายอาศัยสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ คือการอาบสนาน ณ ตีรถะเวงกฏาทรีอันยิ่ง คือสวามีปุษกรินี ยัชญเทวะพาสุมติไป เมื่อสุมติลงอาบสนาน อากาศวาณีก็ประกาศความบริสุทธิ์โดยฉับพลัน และสรรเสริญตีรถะนี้ว่าเป็น “ขวานฟันต้นไม้แห่งบาป” ตอนท้ายมีผลศรุติว่า ผู้ฟังหรือสาธยายเรื่องนี้ย่อมได้บุญอันสูงส่ง