Adhyaya 12

บทนี้เป็นการสนทนาแบบถาม–ตอบทางเทววิทยา: เหล่าฤๅษีทูลถามสุูตะถึงมหิมาแห่งศรีสวามีปุษกรินี/สวามีตีรถะ ซึ่งกล่าวกันว่าเพียงระลึกถึงก็ยังให้ความหลุดพ้นได้ สุูตะตอบยืนยันว่า ผู้ใดสรรเสริญ เล่า หรือฟังเรื่องราวของตีรถะนี้ หรืออาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่นี่ ย่อมไม่ต้องประสบทุกข์ในนรกทั้งยี่สิบแปดที่ถูกเอ่ยนามไว้ ต่อจากนั้นมีการแจกแจงชื่อนรกเหล่านั้น และเชื่อมโยงความผิดทางธรรมบางประการกับปลายทางแห่งโทษทัณฑ์ เช่น การยึดเอาทรัพย์และความสัมพันธ์ของผู้อื่น ความเกลียดชังต่อบิดามารดาและผู้รู้ การละเมิดวิถีพระเวท การทำร้ายสรรพชีวิต ความประพฤติผิดทางกาม การก่อกวนธรรมด้วยลัทธิหลงผิด ความไม่บริสุทธิ์แห่งจริยา ความรุนแรงต่อสัตว์ และความหน้าซื่อใจคดในพิธีกรรม เป็นต้น หลังแต่ละกรณีมีถ้อยคำรับรองซ้ำว่า การอาบน้ำในสวามีตีรถะยับยั้งการตกสู่นรกนั้นได้ ตอนท้าย (ผลศรุติ) กล่าวว่าการอาบน้ำนี้ให้ผลเทียบเท่ายัญใหญ่และทานใหญ่ ชำระบาปหนักได้โดยฉับพลัน และก่อให้เกิดคุณธรรม เช่น ปัญญา ความคลายกำหนัด และความผ่องใสแห่งจิต พร้อมเตือนว่าอย่าดูหมิ่นคำสรรเสริญว่าเป็นการกล่าวเกินจริง เพราะความไม่ศรัทธาเป็นภัยทางจิตวิญญาณ สรุปว่า การได้เห็น ได้สัมผัส ได้สรรเสริญ ได้กราบนอบน้อม และได้อาบน้ำ ณ ตีรถะนี้ เป็นหนทางครบถ้วนสู่ความปลอดภัยจากความหวาดกลัวความตาย และสู่ภุกติ–มุกติ (ความผาสุกทางโลกและความหลุดพ้น)