Adhyaya 11

บทนี้ยกย่องสวามิปุษการิณีว่าเป็นทีรถะอันชำระบาปได้ยิ่ง ผ่านเรื่องเล่าด้านจริยธรรมที่สอดแทรกไว้ สุตะกล่าวว่า การอาบน้ำของกาศยปะในสวามิปุษการิณีทำลายมลทินทางศีลธรรมอันหนักหนาได้ เหล่าฤๅษีจึงถามถึงเหตุแห่งความผิดของกาศยปะและเหตุที่พ้นมลทินอย่างฉับพลัน สุตะจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกี่ยวเนื่องกับพระเจ้าปรีกษิต เมื่อเสด็จล่าสัตว์ ปรีกษิตพบฤๅษีผู้ถือความเงียบ ไม่ได้รับคำตอบจึงกริ้วและนำงูตายวางบนบ่าของฤๅษีนั้น บุตรฤๅษีชื่อศฤงคีสาปว่า ภายในเจ็ดวันพระราชาจะสิ้นพระชนม์ด้วยพิษกัดของตักษกะ แม้มีการป้องกันรัดกุม ตักษกะก็ใช้เล่ห์กลสำเร็จคำสาป โดยปรากฏท่ามกลางผู้มีลักษณะดุจพราหมณ์ และซ่อนตัวในผลไม้เป็นหนอน กาศยปะผู้เป็นแพทย์มนตร์แก้พิษออกเดินทางเพื่อช่วยพระราชา แต่ถูกตักษกะสกัดไว้ด้วยการทดสอบฤทธิ์และล่อด้วยทรัพย์ จนต้องหันกลับ ต่อมากาศยปะถูกตำหนิในที่สาธารณะว่าไม่ช่วยทั้งที่มีความสามารถ เขาจึงไปหาฤๅษีศากัลยะเพื่อขอคำชี้แจงและทางแก้ ศากัลยะกล่าวว่า การไม่ช่วยชีวิตผู้ถูกพิษเมื่อมีศักยภาพช่วยได้ เป็นโทษหนักและมีผลทางสังคม แล้วกำหนดการชดเชยบาปคือ ไปเวงกฏาทรี ตั้งสังกัลปะอาบในสวามิปุษการิณี บูชาวราหสวามินแล้วบูชาศรีนิวาส พร้อมถือวัตรอย่างมีวินัย ด้วยทัศนะและการปฏิบัติ กาศยปะได้สุขภาพ เกียรติ และศักดิ์ศรีกลับคืน ตอนท้ายมีผลश्रุติรับรองว่า ผู้ฟังด้วยศรัทธาย่อมได้สถานะอันสูงส่ง.