Adhyaya 5

สกันทปุราณะกล่าวถึงพระราชาผู้เป็นแบบอย่างนามว่า อมาวาสุ ผู้เกี่ยวเนื่องกับราชวงศ์วสุ ทรงมีคุณธรรมเคร่งครัด คือยึดมั่นในธรรมะ กตัญญูต่อบิดาและบรรพชน สำรวมอินทรีย์ ถืออหิงสา อ่อนน้อม และมีจิตมั่นคง พระองค์สวดภาวนามนต์นารายณะอย่างต่อเนื่อง และประกอบพิธีบูชาตามระเบียบที่จัดวาง (แบบห้าช่วงเวลาในแต่ละวัน) โดยถวายแด่วาสุเทวะก่อน แล้วจึงแจกจ่ายปราสาทแก่เทพ บรรพชน พราหมณ์ และผู้พึ่งพิง ก่อนเสวยส่วนที่เหลือ เป็นคติแห่งการบริโภคที่ผ่านการอุทิศและชำระให้ศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ถือว่าการเบียดเบียนสัตว์ด้วยการกินเนื้อเป็นโทษทางศีลธรรมร้ายแรง และทรงปกครองให้ความเท็จ ความมุ่งร้าย ตลอดจนความผิดอันละเอียดอ่อนลดน้อยที่สุด ทรงยกย่องครูสายปาญจราตระ และประกอบกรรมพิธีทั้งกามยะ ไนมิตติกะ และกิจวัตรประจำในแนวสาตตวะ/ไวษณพ ด้วยพลังภักติจึงได้รับการยอมรับจากสวรรค์ มีทานทิพย์จากพระอินทร์ แต่เรื่องราวเตือนว่าแม้ผู้มีคุณธรรมก็อาจตกต่ำได้เพราะความลำเอียงหรือวาจาพลาดในหมู่เทพ ต่อมาพระองค์ตั้งมั่นในมนต์และภักติอีกครั้ง จึงได้สถานะสวรรค์คืนมา เกิดใหม่เพราะคำสาปของบิดา และท้ายที่สุดเสด็จสู่ภาวะสูงสุดอันปราศจากความหวาดกลัวของวาสุเทวะ พร้อมทั้งเกื้อหนุนการบูชาในหมู่นักบวชฤๅษีให้รุ่งเรืองยิ่งขึ้น