Adhyaya 32

บทที่ 32 รวบรวมคำสอนที่มีพระวาสุเทวะเป็นศูนย์กลาง โดยวางเป็นสายการถ่ายทอดของผู้กล่าวและผู้ฟังอย่างเป็นทางการ สกันทะเล่าว่า นารทสรรเสริญอีศานแล้วไปยังอาศรมของวยาสะ ณ ศมยาปราส และแสดง ‘เอกานติกธรรม’ แก่ผู้ใฝ่รู้ ต่อมาคำสอนถูกยกขึ้นในสภาพรหมา เหล่าเทวะ ปิตฤ และฤๅษีได้รับการสั่งสอน และภาสกร (สุริยะ) ได้ฟังอีกครั้งซึ่งถ้อยคำเดียวกับที่นารทเคยฟังจากนารายณะมาก่อน จากนั้นการถ่ายทอดดำเนินต่อไปในหมู่วาลขิลยะ ไปถึงพระอินทร์และหมู่เทวะที่ชุมนุมบนเขาพระสุเมรุ แล้วผ่านอสิิตไปยังปิตฤ ต่อถึงพระเจ้าศานตนุ ไปยังภีษมะ และท้ายที่สุดถึงยุธิษฐิระเมื่อสงครามภารตะสิ้นสุด บทนี้อธิบายว่า การสดับมหาตมยะนี้ก่อให้เกิดภักติสูงสุดมุ่งสู่โมกษะ และประกาศพระวาสุเทวะเป็นเหตุสูงสุด เป็นบ่อเกิดเบื้องหลังทั้งวยูหะและอวตาร ในผลศรุติอันหนาแน่น คัมภีร์นี้ถูกยกย่องว่าเป็น “แก่น” แห่งเรื่องเล่าปุราณะ และเป็น “รส” แห่งพระเวท–อุปนิษัท ตลอดจนสางขยะ–โยคะ ปัญจราตระ และธรรมศาสตรา ให้ผลคือความบริสุทธิ์แห่งจิต การทำลายอัปมงคล และผลทั้งทางโลกและทางหลุดพ้น (ธรรมะ กามะ อรรถะ โมกษะ) รวมถึงผลเฉพาะตามฐานะหน้าที่ ตลอดจนสิริมงคลแก่กษัตริย์และสตรี สุดท้ายสูตระเชิญชวนผู้ฟังผู้รู้ให้บูชาพระวาสุเทวะองค์เดียว และปิดท้ายด้วยนมัสการพระวาสุเทวะ ผู้เป็นเจ้าแห่งโคโลกะ เป็นหลักการสว่างไสวที่เพิ่มพูนความปีติแห่งภักติ।