Adhyaya 26

บทที่ 26 เริ่มด้วยสกันทะเล่าว่า หลังจากนารทได้ฟังคำอธิบายเรื่องเอกานติกธรรมแล้ว ก็ทูลถามอีกครั้งถึงวินัยปฏิบัติ (กริยาโยคะ) ที่นำไปสู่ความสำเร็จทางจิตวิญญาณ พระนารายณ์ทรงชี้ว่า กริยาโยคะโดยเฉพาะคือพิธีบูชาพระวาสุเทวะ ซึ่งมีหลักฐานกว้างขวางในพระเวท ตันตระ และปุราณะ และสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามกำลังและความนิยมของผู้ภักดี ต่อจากนั้นกล่าวถึงคุณสมบัติของผู้รับไวษณพทีक्षा ตามวรรณะและอาศรม การใช้มูลมนตร์ (มนตร์หกพยางค์ของพระศรีกฤษณะ) และความจำเป็นของศรัทธาภักติที่จริงใจไม่หลอกลวง พร้อมทั้งยังคงปฏิบัติหน้าที่ทางสังคมและศาสนาของตน ระบุเกณฑ์เลือกครูบาอาจารย์ เครื่องหมายภายนอก เช่น มาลัยทุลสี และอูรธวปุณฑระด้วยโกปีจันทนะ รวมทั้งระเบียบการบูชาประจำวัน—ตื่นเช้า ภาวนาภายในถึงเกศวะ ชำระกายอาบน้ำ ทำสันธยา/โหมะ/ชปะ และจัดหาเครื่องสักการะที่บริสุทธิ์อย่างระมัดระวัง บทนี้ยังแจกแจงรูปแบบพระรูปวาสุเทวะ/กฤษณะ ทั้งวัสดุ สี รูปสองกรหรือสี่กร เครื่องหมายเช่น ขลุ่ย จักร สังข์ คทา ดอกบัว และการประดิษฐานพระศรี (ลักษมี) หรือราธา แยกความต่างระหว่างพระรูปประจำที่ (อจละ) กับพระรูปเคลื่อนย้ายได้ (จะละ) ว่าเมื่อใดไม่ต้องทำการอัญเชิญ-ส่งกลับ และข้อควรระวังในการดูแลพระรูปบางประเภท ตอนท้ายย้ำว่า ศรัทธาและภักติเป็นสิ่งชี้ขาด—แม้น้ำธรรมดาที่ถวายด้วยใจจริงก็ยังทำให้พระผู้สถิตภายในพอพระทัย แต่การถวายอันโอ่อ่าไร้ศรัทธาไม่ก่อสุขทางธรรม ดังนั้นจึงแนะนำการอรจนะบูชาพระกฤษณะเป็นนิตย์เพื่อความผาสุกของผู้ภักดี