Adhyaya 22

บทนี้เป็นคำสอนเชิงแบบแผนของพระนารายณ์แก่พระนารท ว่าด้วยการจัดระเบียบชีวิตคฤหัสถ์แบบไวษณพให้เป็นลำดับหน้าที่ที่มุ่งสู่พระกฤษณะ/วาสุเทว เริ่มจากผู้สำเร็จการศึกษา (สนาตกะ) กลับสู่ชีวิตโลกีย์ โดยถวายคุรุทักษิณา และเข้าสู่คฤหัสถ์ด้วยการสมรสที่ชอบตามศาสตราและเป็นที่ยอมรับของสังคม ต่อมาระบุ “นิตยกรรม” ได้แก่ การอาบน้ำชำระ, สันธยา, ชปะ, โหมะ, สวาธยายะ, บูชาพระวิษณุ, ตรรปณะ, ไวศวเทวะ และการต้อนรับแขก พร้อมข้อจำกัดทางศีลธรรม: อหิงสา, เว้นของมึนเมาและการพนัน, สำรวมวาจาและความประพฤติ ควรคบหาสาธุและภาควตะ และหลีกเลี่ยงสหายที่เอาเปรียบหรือก่อความปั่นป่วน ส่วนสำคัญกล่าวถึงความบริสุทธิ์และความระมัดระวังทางสังคม-พิธีกรรม รวมถึงหลักของศราทธะ (เชิญผู้ร่วมพิธีอย่างจำกัด, เครื่องบูชาแบบมังสวิรัติ, เน้นอหิงสา) และการพิจารณา เดศ–กาล–ปาตระ กล่าวถึงรายชื่อตีรถะ แม่น้ำ และกาลอันเป็นมงคล: อายนะ, วิษุวะ, คราส, เอกาทศี/ทวาทศี, มนวาที/ยุคาที, อมาวาสยา, ปูรณิมา, อัษฏกา, ดาวกำเนิดและวันเทศกาล นิยาม “สัตปาตระ” ว่าเป็นผู้รับทานผู้มีภักติซึ่งถือว่ามีพระวิษณุสถิตโดยนัยใจ และแนะนำงานไวษณพเพื่อประโยชน์สาธารณะ เช่น สร้างเทวสถาน แหล่งกักเก็บน้ำ สวน และการเลี้ยงอาหาร ตอนท้ายสรุปธรรมของสตรีอย่างย่อ: อุดมคติปติวรตา วินัยภักติของหญิงหม้าย และการหลีกเลี่ยงสถานการณ์ส่วนตัวที่เสี่ยง ทั้งหมดนำเสนอเป็นแนวทางจริยธรรมภายในกรอบระเบียบของคฤหัสถ์.