Adhyaya 20

บทที่ 20 เริ่มด้วยนารททูลถาม “เอกานตะธรรม” ที่พระผู้เป็นเจ้าทรงรับรอง—ธรรมที่ทำให้วาสุเทวะพอพระทัยอยู่เสมอ พระศรีนารายณ์ทรงยืนยันความบริสุทธิ์แห่งเจตนาของนารท และทรงแสดงคำสอนนี้ว่าเป็นหลักธรรมอันเป็นนิรันดร์ โดยนิยามเอกานติกธรรมว่าเป็นภักติอันเอกสิทธิ์ต่อพระอีศวรพร้อมพระลักษมี อาศัยสวธรรม (หน้าที่ของตน) ญาณ และไวรัคยะเป็นเครื่องเกื้อหนุน ต่อมานารททูลขอลักษณะจำเพาะของสวธรรมและหลักที่เกี่ยวข้อง โดยยอมรับพระนารายณ์ว่าเป็นรากแห่งศาสตราทั้งปวง จากนั้นทรงแจกแจงธรรมสองระดับ: (1) คุณธรรมร่วมของมนุษย์ทั้งหลาย—เริ่มด้วยอหิงสา ไม่เป็นปฏิปักษ์ ความสัตย์ ตบะ ความสะอาดภายในภายนอก ไม่ลักขโมย สำรวมอินทรีย์ เว้นของมึนเมาและความประพฤติผิด ถืออุโบสถเอกาทศีพร้อมยามะ บำเพ็ญเทศกาลวันประสูติของหริและงานบุญอื่น ๆ ความตรงไปตรงมา การรับใช้สัตบุรุษ การแบ่งปันอาหาร และภักติ; และ (2) หน้าที่ตามวรรณะของพราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ และศูทร รวมถึงหลักเลี้ยงชีพและข้อปฏิบัติยามคับขัน เน้นว่าสัตสังคะนำสู่ความหลุดพ้น เตือนให้หลีกเลี่ยงคบคนอธรรม และกล่าวถึงผลร้ายของการเบียดเบียนสาธุ พราหมณ์ และโค โดยยกให้เป็นที่ตั้งแห่งคุณค่าศักดิ์สิทธิ์ดุจทีรถะ ท้ายบทส่งสัญญาณเข้าสู่ธรรมของอาศรมต่อไป