Adhyaya 17
บทนี้เริ่มด้วยสกันทะพรรณนารัศมีทิพย์อันแผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่ง น่าพิศวงยิ่ง เป็นอักษระพรหมัน มีลักษณะสัจ-จิต-อานันทะ กล่าวว่านักโยคีเมื่อได้รับพระกรุณาแห่งวาสุเทวะ ย่อมก้าวพ้นศูนย์พลังภายในทั้งหก (ษัฏจักระ) แล้วประจักษ์ความจริงสูงสุดนั้นได้ ต่อมาเล่าเหตุแห่งนารทได้เห็นนิมิตแดนทิพย์อันอัศจรรย์—พระวิหารสร้างด้วยรัตนะ และท้องพระโรงมีเสาเรืองรองดุจแก้วมณี ณ ที่นั้นท่านเห็นพระกฤษณะ/พระนารายณ์ประทับเป็นพระผู้เป็นเจ้านิรคุณ ทรงเป็นปรมาตมัน ปรพรหมัน วิษณุ และภควาน มีการพรรณนาพระสิริโฉมวัยเยาว์ มงกุฎและเครื่องประดับ ดวงเนตรดุจดอกบัว กลิ่นจันทน์ เครื่องหมายศรีวัตสะ ขลุ่ย และการอยู่ร่วมด้วยพระราธาและผู้ควรสักการะอื่น ๆ พร้อมทั้งคุณธรรมที่เป็นรูปบุคคลและอาวุธทิพย์รายล้อม ท้ายที่สุดนารทกราบลงอย่างนอบน้อมและสรรเสริญ ยืนยันว่าภักติเป็นหนทางประเสริฐกว่าวิธีอื่นเพื่อความบริสุทธิ์และโมกษะ พร้อมวอนขอความภักดีอันมั่นคง สกันทะสรุปว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงตอบด้วยพระวาจาอ่อนหวานดุจอมฤตด้วยพระเมตตา
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.