Adhyaya 16

บทที่ ๑๖ นี้ สกันทะเล่าถึงการเสด็จขึ้นด้วยนิมิตของนารทสู่โกลกะ จากเขาพระสุเมรุ นารทได้เห็นศเวตทวีปและหมู่ผู้ภักดีที่หลุดพ้น (ศเวตมุกตะ) เมื่อจิตตั้งมั่นในวาสุเทวะ เขาถูกนำไปยังแดนทิพย์ในบัดดล เหล่าภักตะรับรู้ภักติอันเอกันติกะของเขา และรับฟังความปรารถนาที่จะได้เห็นพระกฤษณะโดยตรง ศเวตมุกตะผู้หนึ่งซึ่งถูกขับเคลื่อนด้วยแรงดลใจภายในจากพระกฤษณะ นำทางนารทไปตามเส้นทางสวรรค์—ผ่านที่พำนักของเทวะ ล่วงพ้นสัปตฤๅษีและธรุวะ ข้ามมหรโลกะ ชนโลกะ และตโปโลกะ แม้เลยพรหมโลกะและ “เครื่องหุ้มแปดชั้น” แห่งธาตุจักรวาลไปอีก จึงถึงโกลกะอันอัศจรรย์สว่างไสว มีแม่น้ำวิรชา ฝั่งประดับรัตนะ ต้นกัลปพฤกษ์ และความโอ่อ่าดุจป้อมปราการหลายประตู ต่อมามีการพรรณนาป่าหอมกรุ่น สัตว์ทิพย์ ราสมณฑป โกปีนับไม่ถ้วนประดับอาภรณ์ และวฤนทาวันสวรรค์อันเป็นสนามเล่นอันเป็นที่รักของราธา-กฤษณะ ท้ายที่สุดนารทมาถึงหมู่มณฑปและวิหารของพระกฤษณะที่มีประตูซ้อนชั้นและทวารบาลมีนาม ได้รับอนุญาตจึงเข้าไปและเห็นรัศมีอันไพศาลภายใน—บอกนัยว่าดาร์ศนะโดยตรงใกล้เข้ามา พร้อมย้ำว่าคุณสมบัติแห่งภักติและการชี้นำจากพระผู้เป็นเจ้าคือหัวใจของเรื่องราวนี้