Adhyaya 15

บทนี้เป็นวัฏจักรสรรเสริญพระวาสุเทวะที่มีหลายผู้กล่าวพร้อมกัน แสดงถ้อยคำสรรเสริญและเหตุผลเสริมกันจากพรหมา ศังกร ธรรมะ ประชาปติ มนู ฤๅษี ตลอดจนอินทร์ อัคนี มรุต สิทธะ รุทร อาทิตยะ สาธยะ วสุ จารณะ คนธรรพ์–อัปสรา สมุทร บริวารทิพย์ และพลังที่เป็นบุคคล เช่น สาวิตรี ทุรคา สายน้ำทั้งหลาย แผ่นดิน และสรัสวตี เพื่อยืนยันความเป็นสูงสุดของพระวาสุเทวะ สาระสำคัญคือ ภักติเป็นปัจจัยชี้ขาดต่อความสุขอันยั่งยืนและความหลุดพ้น; พิธีกรรมที่อาศัยแต่บุญกุศล หากขาดภักติ ย่อมให้ผลจำกัด พระวาสุเทวะทรงเป็นผู้กำกับเหนือมายาและเหนือกาลเวลา และแม้ผู้ถูกมองว่าอยู่ชายขอบทางสังคมก็อาจได้ฐานะสูงส่งด้วยความสัมพันธ์กับพระองค์ ต่อมาปรากฏผลให้เห็น: พระวาสุเทวะทรงรับรองเหล่าเทพ และทรงมีพระบัญชาให้พระศรีทอดพระเนตรด้วยเมตตาต่อพวกเขา ความรุ่งเรืองจึงกลับคืนสู่สามโลก ทานและความอุดมสมบูรณ์หลั่งไหล โดยเฉพาะจากคลังแห่งสมุทร ตอนท้ายเป็นผลश्रुतिว่า การฟังหรือสาธยายเรื่องนี้นำความมั่งคั่งแก่คฤหัสถ์ และให้ความสำเร็จตามปรารถนาแก่ผู้สละเรือน พร้อมทั้งทำให้ภักติ ญาณ และไวรागยะสุกงอมยิ่งขึ้น