Adhyaya 10

สาวรณีทูลถามว่า ศรี (ลักษมี) ผู้จากอินทราไปแล้ว เหล่าเทวะจะได้กลับคืนมาอย่างไร และขอเรื่องราวที่ยึดพระนารายณ์เป็นศูนย์กลาง สกันทะเล่าว่า เทวะทั้งหลายตกต่ำเพราะพ่ายแพ้ สูญเสียฐานะ ต้องเร่ร่อนดุจนักบำเพ็ญตบะร่วมกับเทพผู้รักษาทิศ และทนทุกข์ยาวนานจากความกันดาร—ฝนแล้ง อัตคัด และความยากจน ครั้นทุกข์หนักจึงไปพึ่งเขาพระสุเมรุ เข้าเฝ้าพระพรหมโดยมีพระศังกรประทับอยู่ด้วย พระพรหมจึงชี้แนวทางแก้ไขเพื่อให้ได้ความโปรดปรานจากพระวิษณุ เหล่าเทวะไปยังฝั่งเหนือแห่งเกษีรสาคร แล้วบำเพ็ญตบะอย่างเข้มงวดด้วยสมาธิจดจ่อในพระเกศวะ วาสุเทวะ—พระสวามีของพระลักษมี ครั้นเวลาล่วงนาน พระวิษณุทรงปรากฏเป็นรัศมีรุ่งโรจน์ พระพรหมและพระศิวะพร้อมหมู่เทวะกราบลงด้วยอัษฏางคประณาม และสวดสโตตรยกย่องวาสุเทวะว่าเป็นโอṃการพรหมะ ผู้เหนือคุณลักษณะ (นิรคุณะ) ผู้สถิตภายใน (อันตรยามิน) และผู้พิทักษ์ธรรม เหล่าเทวะยอมรับว่าความผิดที่มีต่อทุรวาสะเป็นเหตุให้ศรีหายไป และขอให้ฟื้นคืนเกียรติและสิริมงคล พระวิษณุทรงทราบความลำบาก จึงประทานวิธีปฏิบัติที่ต้องอาศัยความร่วมมือ: โปรยสมุนไพรลงสู่มหาสมุทร ใช้เขามันทระเป็นแกนกวน ใช้นาคราชเป็นเชือก และทำการกวนเกษีรสาครร่วมกับอสูร พระองค์ทรงรับว่าจะช่วยเหลือ และพยากรณ์ว่าอมฤตจะบังเกิด ศรีจะหวนคืนด้วยสายพระเนตรเกื้อกูลแก่เทวะ ส่วนฝ่ายตรงข้ามจะถูกความทุกข์ถ่วงหนัก ครั้นตรัสแล้วพระวิษณุเสด็จอันตรธาน เหล่าเทวะจึงเริ่มปฏิบัติตามพระบัญชา