Adhyaya 1

บทที่ 1 เริ่มด้วยคำถามของเศานกะต่อสูตะว่า แม้ธรรมะ ความรู้ วิเวก/ความคลายกำหนัด และวินัยโยคะจะเป็นที่รู้กันจากเรื่องราวศักดิ์สิทธิ์มากมาย แต่เพราะอุปสรรคและต้องใช้เวลายาวนานจึงยากสำหรับคนส่วนใหญ่ เขาจึงขอ “สุกรอุปายะ” คือวิธีปฏิบัติที่ทำได้จริง เป็นประโยชน์แม้แก่ผู้มิได้มีสมรรถะแบบนักบำเพ็ญตบะชั้นสูง และครอบคลุมสภาพสังคมที่หลากหลาย สูตะจึงเล่าว่า ครั้งก่อนฤๅษีสาวรณีเคยทูลถามสกันทะ (คุหา/การ์ตติเกยะ) ในทำนองเดียวกัน สกันทะเมื่อเพ่งภาวนาวาสุเทวะไว้ในหทัยแล้วสอนว่า การกระทำบุญที่ผูกสัมพันธ์กับเทพเจ้าอย่างชัดเจนเป็นหนทางที่ปฏิบัติได้ง่ายที่สุด แม้บุญเล็กน้อยก็ให้ผลใหญ่และไร้อุปสรรค ทั้งกิจเพื่อเทวดา เพื่อบรรพชน และหน้าที่ตามธรรมะ เมื่อเชื่อมกับพระผู้เป็นเจ้าก็สำเร็จโดยเร็ว และหนทางที่ยากอย่างสางขยะ โยคะ และวิเวก ก็กลับง่ายขึ้นด้วยที่ยึดแห่งภักติ ต่อมาสาวรณีจึงถามให้ชัดว่า เทพหลายองค์และวิธีบูชาหลายแบบให้ผลจำกัดตามกาลเวลา เขาจึงขอทราบเทพผู้ปราศจากความหวาดหวั่น ประทานผลอันไม่เสื่อมสลาย ขจัดความกลัว และทรงรักผู้ภักดี พร้อมทั้งวิธีบูชาที่เรียบง่ายและเป็นหลักฐานอันเชื่อถือได้ ตอนท้ายบท สกันทะมีพระทัยเอื้ออำนวยและเตรียมจะตอบต่อไป