Adhyaya 7

บทนี้เป็นบทสนทนาเชิงสั่งสอน: พระพรหมทูลขอให้ทรงอธิบายผลทางจิตวิญญาณจากการถวายดอกไม้แต่ละชนิดอย่างเป็นระบบ และพระภควานทรงตอบด้วยการจัดหมวดหมู่ที่ชัดเจน กล่าวถึงดอกไม้ที่เหมาะแก่การบูชา และยกย่องเครื่องสักการะที่ทรงโปรดเป็นพิเศษ เช่น ตุลสี และดอกบัวน้ำ/อุตปละบางชนิด ทรงวางเกณฑ์คุณภาพของดอกไม้—สี กลิ่นหอม ความสด ปราศจากแมลง และความสะอาดตามพิธี—พร้อมทั้งระบุว่าแม้ดอกไม้ไม่หอมก็อาจรับได้ในบางกรณี แต่ก็มีสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงกำกับไว้ด้วย หลักการถวายนี้ยังขยายไปถึงใบไม้ เช่น ใบบิลวะ ใบศมี ภฤงคราช ตมาละ อามลกี และในบางโอกาสผลไม้ก็ใช้แทนได้ จากนั้นทรงอธิบายลำดับบุญของดอกไม้โดยเปรียบเทียบแบบ “เพิ่มขึ้นพันเท่า” จนสรุปว่า ‘ชาติ’ (มะลิ) สูงสุดในบรรดาดอกไม้ที่กล่าวถึง ตอนผลश्रุติระบุว่า การถวายในเดือนนี้ย่อมได้รับพรเป็นภักติจากเทพ และตามสำนวนเศรษฐกิจบุญแบบปุราณะ อาจนำมาซึ่งผลทางโลกที่ปรารถนา เช่น ทรัพย์สินและความผาสุกของครอบครัวด้วย