Adhyaya 6

บทนี้เป็นการสนทนาเชิงธรรมแบบถาม–ตอบ โดยพระพรหมทูลถามถึงผล (ผละ) ของฆัณฏานาทะ—เสียงระฆัง—และจันทนะ—การถวาย/ทาไม้จันทน์—ในบริบทการบูชา พระศรีภควานตรัสว่าเสียงระฆังเป็นสื่อพิธีกรรมที่ครอบคลุมดุจรวม “เครื่องดนตรีทั้งปวง” และ “เทพทั้งปวง” และควรใช้เป็นพิเศษในเวลาสรงน้ำและเวลาบูชา การสั่นระฆังต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าให้ผลยิ่งใหญ่ ได้แก่ พำนักยาวนานในแดนทิพย์ ทำลายบาปที่สั่งสม และก่อให้เกิดความคุ้มครองภายในเรือน ยังกล่าวถึงความชอบธรรมเชิงสัญลักษณ์ โดยให้มีเครื่องหมายครุฑ (ไวณเตยะ) และสุทรรศนะบนระฆัง แม้ที่ด้ามระฆังก็ประเสริฐ; หากไม่มีเครื่องหมายก็อนุญาตให้ใช้ตามสมควรเพื่อให้พิธีสำเร็จได้ อานุภาพยังขยายถึงวาระสุดท้าย—การได้ยินเสียงระฆังที่สัมพันธ์กับสุทรรศนะถูกยกเป็นหนทางแห่งความหลุดพ้นผ่านการสดับ ต่อจากนั้นเป็นจันทนะ-มหาตมยะ ยกย่องจันทน์ที่ได้จากไม้ทุลสีและเครื่องหอมผสม เช่น การบูร อคุรุ มฤคนาภี เป็นต้น ให้ถวายแด่นารายณ์เป็นพิเศษในเดือนมารคศีรษะ เพื่อบุญใหญ่ ความบริสุทธิ์ และความแท้แห่งภักติ ท้ายบทชี้ว่าการบูชานารายณ์ผู้ประทับเหนือครุฑ ทรงสังข์ ปัทมะ คทา จักระ พร้อมพระศรีนั้นเพียงพอ ทำให้การไปตีรถะ ยัญญะ วรตะ ทานะ และอุปวาสะเป็นสิ่งรองลงในเศรษฐกิจแห่งภักตินี้