Adhyaya 17

บทนี้เป็นบทสนทนาธรรม: พระพรหมทูลถามถึงความเป็นเลิศของเดือนมารคศีรษะ และถามว่า “เขตศักดิ์สิทธิ์” ใดที่อานุภาพของเดือนนี้ปรากฏเด่นชัดที่สุด. พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบว่า มธุปุรี–มถุราเป็นกษेत्रอันสูงสุด เป็นที่รักและเป็นมงคลอยู่เสมอ; ณ ที่นั้นผลแห่งการจาริกสู่ทีรถะเกิดขึ้น “ทุกย่างก้าว” แม้เพียงเข้าใกล้นคร บาปก็ร่วงหล่นไป. การได้เห็น ได้ยิน การเอ่ยนาม หรือการระลึกถึงมถุรา ล้วนเป็นเหตุแห่งความบริสุทธิ์. บุญของมถุราถูกยกย่องเหนือทีรถะเลื่องชื่อและวัตรยาวนานทั้งหลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า. มีคำเตือนว่า การทำผิดในทีรถะอาจยิ่งแข็งกระด้าง แต่ความผิดที่เกิดในมถุรากลับดับสิ้น ณ ที่นั้น. การพำนักในมถุรา การตายในมถุรา แม้กระทั่งการตายโดยบังเอิญ ก็กล่าวว่าให้คติอันสูงส่ง. ในเดือนมารคศีรษะทรงแนะนำให้ไปมถุราเป็นพิเศษ; หากทำไม่ได้ให้ถือปุษกรเป็นข้อกำหนดแทน. โดยเฉพาะวันเพ็ญ: อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ ทำทาน ทำศราทธะ บูชา เลี้ยงพราหมณ์ และปิดงานเทศกาลให้ครบถ้วนตามพิธี ย่อมได้ผลบุญไม่สิ้นสุด (อักษยะ).