Adhyaya 16

บทนี้แสดงธรรมเทศนาเชิงบัญญัติ เริ่มด้วย “วิธีภาวนา” เพื่อบูชาตอนเช้า โดยพรรณนาพระกฤษณะในรูปกุมารประทับในมณฑปอันรุ่งเรืองกลางสวนมงคล ระบุเครื่องประดับ ลักษณะพระพักตร์ อิริยาบถ ผู้แวดล้อม และอารมณ์แห่งภักติ เพื่อให้ผู้ปฏิบัติใช้เป็นแบบแห่งการน้อมจิตเห็นภาพในยามรุ่งอรุณ ต่อจากนั้นสั่งให้ทำปูชาตั้งแต่เช้าด้วยเครื่องถวาย เช่น ข้าวน้ำนม (ปายสะ) และเนยสดบริสุทธิ์ (หยังควีนนะ) ควบคู่การระลึกถึงพระองค์ (อนุสมรณะ) พร้อมกล่าวผลว่า การบูชาประจำวันด้วยศรัทธาย่อมนำความรุ่งเรืองแห่งลักษมี และท้ายที่สุดถึงแดนสูงสุดอันบริสุทธิ์ยิ่ง จากนั้นกล่าวถึงการคุ้มครองมนตร์—มนตร์นาม “ศรีมัดทาโมทระ” ต้องปกปิด ไม่มอบแก่ผู้ไม่สมควร มีการแจกแจงลักษณะต้องห้ามยืดยาว เช่น ความเสื่อมศีล กลอุบาย โทสะ โลภะ วาจาทำร้าย การเอารัดเอาเปรียบ เป็นต้น แล้วจึงบอกคุณสมบัติศิษย์ผู้ควรรับมนตร์ คือ สำรวมตน มุ่งรับใช้ ซื่อสัตย์ บริสุทธิ์ มั่นคงในวัตร และใฝ่โมกษะ พร้อมกันนั้นกำหนดคุณสมบัติครู (คุรุ) ได้แก่ ความวางใจเป็นกลาง เมตตา ความรู้คัมภีร์ ไม่เกียจคร้าน สามารถคลายข้อสงสัย ตั้งมั่นในไวษณพธรรม และเกื้อกูลผู้อื่น ครึ่งหลังเป็นมหาตมยะของ “ศรีมัดภาควตปุราณะ” กล่าวว่าฟังหรืออ่านเพียงเศษเสี้ยวโศลกก็เกิดบุญใหญ่ การมีคัมภีร์ไว้ในเรือนเป็นทั้งเครื่องคุ้มครองและชำระให้บริสุทธิ์ การเคารพคัมภีร์—ลุกขึ้น ต้อนรับ นอบน้อมเข้าใกล้—เป็นสิ่งทรงคุณค่า และการสถิตของภาควตะดึงดูดสภาวะทิพย์ พร้อมผลแห่งการไปตีรถะและบุญยัญพิธี ปิดท้ายด้วยการฟังด้วยภักติพร้อมถวายดอกไม้ ธูป ประทีป และผ้า ว่าเป็นหนทางผูกใจให้พระกรุณาสถิตมั่นด้วยความเคารพอย่างมีวินัย।