Adhyaya 13
บทนี้กล่าวถึง ‘ชาครณะ’ (การตื่นเฝ้าภาวนาตลอดคืน) ในกาลียุค พร้อมลักษณะของการปฏิบัติที่ถูกต้องและผลานุศาสน์ พระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดว่า ชาครณะที่แท้ต้องประกอบด้วยการสวด/อ่านปุราณะและชปะ ร่วมกับกีรตัน ดนตรี เครื่องดนตรี นาฏศิลป์ การบูชาด้วยธูป‑ประทีป เครื่องถวาย ดอกไม้และเครื่องหอม การเวียนประทักษิณและนมัสการ ทำด้วยความกระตือรือร้นและปีติ พร้อมความสัตย์ การสำรวมอินทรีย์ ละความเกียจคร้านและความประมาท และไม่คดโกงในเรื่องเครื่องบูชา ทรงเปรียบผู้ที่ถูกอิทธิพลกาลีทำให้ “หลับ” ทางธรรมในเวลากลางวัน กับผู้ที่ตื่นเฝ้า และยกว่าบุญจากชาครณะยิ่งกว่าผลแห่งยัญใหญ่ ยังแจกแจงทานในคืนชาครณะ เช่น จุดประทีปโดยเฉพาะประทีปเนยใส ถวายอาหาร หมากพลูผสมการบูร เครื่องหอม ศาลาดอกไม้ อภิเษก/สรงเทวรูปด้วยน้ำนม โยเกิร์ต เนยใส และน้ำ ถวายผ้าและเครื่องประดับ รวมถึงโคทาน โดยผูกผลเฉพาะไว้ เช่น ความบริสุทธิ์ ความมั่งคั่ง การอยู่สวรรค์ และความใกล้ชิดพระเป็นเจ้า มีข้อห้ามไม่ให้ขัดขวางการขับร้องและรำถวาย และกล่าวว่าการชักชวนผู้อื่นให้ตื่นเฝ้าจะได้เกียรติยศในโลก ท้ายบทยกย่องชาครณะในวันทวาทศีว่าเลื่องลือยิ่ง ให้โมกษะ ลบล้างบาปทั้งหนักและเผลอทำ ทำให้วงศ์สกุลมั่นคง และคุ้มครองจากภาวะอัปมงคลหลังความตาย จึงเร้าให้พยายามอย่างเต็มที่ในการถือวันและตื่นเฝ้านี้ในกาลียุค
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.