Adhyaya 11

บทที่ 11 เริ่มด้วยพระพรหมทูลขอคำสอนเรื่องความยิ่งใหญ่ของเอกาทศี และระเบียบวิธีการประกอบวัตรปฏิบัติอันศักดิ์สิทธิ์ (รวมถึงข้อกำหนดเกี่ยวกับมูรติ) พระศรีภควานจึงตรัสเล่าเรื่องราวอันทำลายบาป เรื่องเกิดขึ้นที่เมืองกามปิลยะ โดยพระราชาวีรพาหุทรงเป็นผู้สัตย์จริง สำรวมอินทรีย์ รอบรู้พรหมญาณ และมีภักติต่อพระชนารทนะ พระมเหสีคานติมตีก็มั่นคงในภักติธรรม ฤๅษีภารทวาชเสด็จมา ได้รับการต้อนรับตามพิธีด้วยอรฺฆยะ ที่นั่ง และการคำนับ พระราชาทรงแสดงหลักแห่งการยกย่องไวษณพว่า แม้ทานเพียงเล็กน้อยแก่ไวษณพก็ให้ผลใหญ่ และวันใดไร้การได้พบไวษณพย่อมเป็นวันไร้สาระ ต่อมามีการกล่าวตำหนิผู้ไร้ภักติต่อพระหฤษีเกศ และยกย่องบุญแห่ง “วันของพระหริ” ว่าสูงกว่าวัตรหลายประการ จากนั้นชี้ความเป็นเลิศของทวาทศีเหนือทิถีอื่นด้วยอุปมา เปรียบรัฐที่ไร้กษัตริย์ไวษณพว่าเหมือนกายไร้ดวงตา—บกพร่องและไม่สมบูรณ์ จึงเชื่อมโยงความศรัทธาในพิธีกับความผาสุกของบ้านเมือง ฤๅษีภารทวาชประทานพรแก่พระราชาและพระมเหสี สรรเสริญภักติอันมั่นคงและความซื่อสัตย์ในชีวิตคู่ เมื่อพระราชาทูลถามเหตุแห่งความรุ่งเรือง ฤๅษีเผยเรื่องชาติปางก่อนว่า พระราชาเคยเป็นศูทรผู้โหดร้ายและผิดศีลธรรม ส่วนภรรยายังคงซื่อสัตย์และไม่คิดร้าย จุดเปลี่ยนแห่งกรรมเกิดจากความเมตตาและการต้อนรับพราหมณ์ชื่อเทวศรมาซึ่งหลงทางและกระหายน้ำในป่าที่อันตราย—ให้ทั้งน้ำ ผลไม้ ที่พัก และช่วยให้ได้บูชา ตอนท้ายเทวศรมาเตรียมกล่าวตอบ เป็นการปูทางสู่คำสอนเรื่องพระกรุณาและการแปรเปลี่ยนตนในลำดับถัดไป.