Adhyaya 2

พระพรหมทรงสั่งสอนพระนารทถึงแนวทางศีลธรรมและข้อปฏิบัติแห่งภักติในเดือนการ์ติกะ บทนี้เริ่มด้วยการสำรวม—โดยเฉพาะ “ปรานนะ-ไวรากยะ” คือการละเว้นอาหารหรูรสจัดเพื่อเป็นวินัยมุ่งสู่โมกษะ และยกย่องการบูชาครู (คุรุปูชา) กับการปรนนิบัติรับใช้ครู (คุรุศุศรูษา) ว่าเป็นรากฐานของธรรมทั้งปวง ความโปรดปรานของเทพย่อมสอดคล้องกับความพอใจของครู ส่วนความไม่พอใจของครูนำมาซึ่งอุปสรรค ต่อมาจำแนกลำดับของทาน—ทานโค ทานทอง ทานที่ดิน ทานความรู้ ล้วนได้รับการสรรเสริญ และลงท้ายด้วยการยืนยันว่า “อันนะทาน” (ทานอาหาร) เป็นทานสูงสุด เพราะอาหารเป็นที่พึ่งแห่งชีวิตและครอบคลุมที่สุด ข้อกำหนดในเดือนการ์ติกะยังรวมถึงการงดเนื้อและอาหารปรุงบางชนิด พร้อมกล่าวถึงผลบุญที่ทวีขึ้นเมื่อรักษาอาหารและความประพฤติอย่างมีระเบียบ มีการผสานพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น นอนบนพื้น ตื่นเฝ้ายามรุ่งอรุณ บูชาพระทาโมทร ถวายใบตุลสีและดอกบัว เคารพของคงเหลือจากการบูชา (นิรมาลยะ) และน้ำจากสังข์ (ศังคโหทกะ) แนะนำการสวด/อ่านภควตะและคีตา และยกการถวายศาลครามศิลาเป็นทานที่มีบุญยิ่งนัก ตอนผลश्रุติชี้ว่าข้อปฏิบัติเหล่านี้นำไปสู่ความบริสุทธิ์ เกื้อกูลสังคม และผลที่มุ่งสู่ความหลุดพ้น