Adhyaya 2

บทนี้ดำเนินเรื่องแบบสนทนาเชิงมหากาพย์ เหล่าฤๅษีทูลถามสุูตะถึงเหตุการณ์ภายหลังคำสอนของศาณฑิลยะ สุูตะจึงเล่าว่า วิษณุราตะ (ปรีกษิต) และวัชระร่วมกันจัดระเบียบและทำให้มั่นคงซึ่งเขตศักดิ์สิทธิ์มถุรา–วรชะ โดยถวายเกียรติพราหมณ์และผู้เฒ่าท้องถิ่น ระบุตำแหน่งสถานที่ลีลาของพระกฤษณะ ตั้งหมู่บ้าน สร้างบ่อน้ำ–สระน้ำเพื่อประโยชน์ส่วนรวม และสถาปนารูปเคารพกับศาลเจ้าของหริ/โควินทะ ต่อมาประเด็นหันสู่ปัญหาภักติภายใน พระมเหสีของพระกฤษณะที่ทุกข์จากการพลัดพรากสงสัยในความสงบของกาลินที กาลินทีอธิบายเชิงเทววิทยาว่า ราธิกาเป็นแกนมั่นคงแห่งความสถิตใกล้ชิดของพระกฤษณะ และนางเอกอื่น ๆ เป็นการแผ่ขยายภายในภาวะภักติอันเป็นหนึ่งเดียว นางจึงแนะนำแนวปฏิบัติว่า ในวรชะ—ใกล้โควรรธนะ ณ สขี-สถละ และกุสุมา-สรัส—ควรจัดสังคีรตนะมหोत्सวที่อุดมด้วยดนตรี เพื่อให้เกิดการปรากฏ/การรู้จำของอุทธวะ ปรีกษิตจัดงานในวฤนทารัณยะ; เมื่อการกีรตนะหมู่ถึงจุดสูงสุด อุทธวะปรากฏจากพงพฤกษาด้วยรูปคล้ายพระกฤษณะ ที่ประชุมซึ่งเอ่อล้นด้วยภาวะภักติถวายบูชาและบรรลุความคลี่คลายดังปรารถนา