Adhyaya 6

บทนี้เป็นบทสนทนาเป็นลำดับ โดยสกันทะทูลถามพระศิวะถึงมหาตีรถะในพทริกาศรมและผลทางพิธีกรรม-เทววิทยาของแต่ละแห่ง เริ่มด้วยกปาลโมจนซึ่งยกย่องว่าเป็นสถานที่ลี้ลับและศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง การอาบน้ำที่นั่นกล่าวว่าสามารถชำระบาปหนักได้ อีกทั้งเหมาะอย่างยิ่งต่อพิธีบรรพชน (ปิตฤกรรม) เช่น ปินฑทานและติละ-ตัรปณะ และได้รับการสรรเสริญยิ่งกว่าคยา ต่อมาว่าด้วยพรหมตีรถะ/พรหมกุณฑะผ่านตำนานกำเนิด: มธุและไกฏภะชิงพระเวท ทำให้พรหมาขาดกำลังในการสร้างสรรค์ พรหมาจึงบำเพ็ญภักติและตบะที่พทริกา แล้วพระหัยครีวะอวตารปรากฏ ปราบศัตรูและนำพระเวทกลับคืน จากนั้นพรหมกุณฑะจึงเป็นที่เลื่องลือ กล่าวถึงลำดับผลบุญ: เพียงได้ดर्शनก็ชำระใจ; หากส্নานพร้อมวัตรจริยา ย่อมได้สิทธิสูงขึ้นจนถึงวิษณุโลก ยังกล่าวถึงสรัสวตีในรูปแห่งสายน้ำ ผู้เกื้อหนุนชปะ ความต่อเนื่องแห่งจิต และมนตรสิทธิ พร้อมอ้างถึงสถานที่ตบะของพระอินทร์ (อินทรปท/ทรวธารา) และข้อปฏิบัติตามกาล เช่น ศุกลตรโยทศีและการอดอาหาร สุดท้ายเสนอมนโสดภेदะเป็นตีรถะแห่งโมกษะอันหาได้ยาก ที่ตัด “ปมแห่งหัวใจ” และความสงสัย โดยเน้นว่าผู้มีวินัยและสัตย์จริงย่อมได้ผล ส่วนความประพฤติผิดทำให้ผลสูญสิ้น ปิดท้ายด้วยผลศรุติยกย่องการสาธยายและถ่ายทอดเรื่องราวตีรถะว่าเป็นกุศลแห่งภักติ