Adhyaya 10

บทนี้เล่าในกรอบคำบรรยายของสุตะ โดยเป็นบทสนทนาสั่งสอนระหว่างอคัสตยะกับวยาส ว่าด้วยลำดับการจาริกสู่อโยธยาและมหิมาแห่งสถานศักดิ์สิทธิ์ เริ่มด้วยข้อกำหนดการบูชาและการจัดอุตสวะ (เทศกาล) ณ เทวสถานที่ให้ความคุ้มครองและบันดาลความปรารถนา กล่าวถึงวีรบุรุษผู้พิทักษ์อโยธยา (Ayodhyā-rakṣaka) และสุรสา รากษสีผู้เป็นภักตะของพระวิษณุซึ่งได้รับการประดิษฐานไว้เพื่อคุ้มครองเมือง ตลอดจนสถานที่ทางทิศตะวันตกเช่นปิณฑารกะ และการบูชาพระวิฆเนศวรเพื่อขจัดอุปสรรค ต่อมาระบุ ‘ชันมสถาน’ ด้วยขอบเขตทิศทางและยกย่องว่าให้คุณแห่งการหลุดพ้นยิ่งนัก—เพียงได้ดर्शनก็เหนือผลแห่งทานใหญ่และตบะ; ผู้ถือวรตในวันนวมีได้พ้น “พันธะแห่งการเกิด” ด้วยสนานและทาน จากนั้นสรรเสริญแม่น้ำสรยูอย่างพิสดาร—การได้ดर्शनเทียบเท่าการพำนักยาวนานและประกอบพิธีอันเลื่องชื่อในที่อื่น และการระลึกถึงอโยธยาถูกยกเป็นปฏิบัติแห่งการปลดปล่อยอันทรงพลัง สรยูถูกกล่าวว่าเป็นพรหมันในรูปแห่งน้ำและเป็นผู้ประทานโมกษะเสมอไป แล้วจึงสอนหลัก ‘มานสตีรถะ’ (สถานจาริกภายใน) ได้แก่ ความสัตย์ การให้อภัย การสำรวมอินทรีย์ ความกรุณา วาจาสัตย์ ความรู้ และตบะ โดยชี้ว่าความบริสุทธิ์แห่งใจคือเกณฑ์แท้ของการอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ และพิธีภายนอกไร้ผลหากไม่ชำระภายใน ท้ายบทให้ยาตรากรมอย่างเป็นระเบียบ—ตื่นแต่เช้า อาบน้ำในกุณฑะสำคัญ ดर्शनเทวสถานตามลำดับ พร้อมข้อกำหนดเวลา เช่น เอกาทศี อัษฏมี/จตุรทศี และอังคารก-จตุรถี สรุปว่าการปฏิบัติเป็นนิตย์ให้ผลมงคลและป้องกันปุนราวฤตติ (การเวียนกลับมาเกิดอีก).