Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 93, Shloka 61
Sarga 93: Rāvaṇa’s Grief and Fury after Indrajit’s Fall; Move to Slay Vaidehī and Ministerial Restraint
इत्येवंमैथिलींदृष्टवाविलपन्तींतपस्विनीम् ।रोहिणीमिवचन्द्रेणविनाग्रहवशंगताम् ।।।।एतस्मिन्नन्तरेतस्यअमात्यःशीलवान् शुचिः ।सुपार्श्वोनाममेधावीरावणंरक्षसेश्वरम् ।।।।निवार्यमाणःसचिवैरिदंवचनमब्रवीत् ।
ity evaṃ maithilīṃ dṛṣṭvā vilapantīṃ tapasvinīm | rohiṇīm iva candreṇa vinā graha-vaśaṃ gatām || etasminn antare tasya amātyaḥ śīlavān śuciḥ | supārśvo nāma medhāvī rāvaṇaṃ rakṣaseśvaram || nivāryamāṇaḥ sacivair idaṃ vacanam abravīt ||
ครั้นได้เห็นนางไมถิลีร่ำไห้เช่นนั้น—สตรีผู้ทรงตบะ ดุจโรหิณีที่ตกอยู่ใต้อำนาจเคราะห์ยามไร้จันทร์—ในกาลนั้นเอง สุปารศวะ อมาตย์ผู้บริสุทธิ์ มีศีล และปราชญ์ ได้กราบทูลพระราวณะ เจ้าแห่งรากษส; แม้ถูกเหล่าเสนาบดีห้ามปราม เขาก็กล่าวถ้อยคำนี้
'My son who was a chief of the Rakshasa army, a mighty one, who has won even Indra, how has he become a victim of Lakshmana'?
FAQs
Dharma is implied through righteous counsel: a wise minister attempts to speak truth to destructive power, even when others try to silence him.
The narration shifts from Sītā’s lament to the court-politics of Laṅkā: Suparśva prepares to advise Rāvaṇa despite opposition.
Moral courage in counsel—Suparśva’s willingness to speak (satya-oriented advice) against pressure from other ministers.