Shloka 117
युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
विसंज्ञोमूर्च्छ्रितश्चासीन्नचस्थानंसमालभत् ।विसंज्ञंरावणंदृष्टवासमरेभीमविक्रमम् ।।6.59.117।।ऋषयोवानराश्चैवनेदुर्देवास्सवासवाः ।
visaṃjño mūrcchritaś cāsīn na ca sthānaṃ samālabhat |
visaṃjñaṃ rāvaṇaṃ dṛṣṭvā samare bhīmavikramam ||6.59.117||
ṛṣayo vānarāś caiva nedur devāḥ savāsavāḥ |
เขาสิ้นสติและสลบลง ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ ณ ที่เดิมได้ ครั้นเห็นทศกัณฐ์ผู้มีเดชานุภาพน่าครั่นคร้ามหมดสติอยู่กลางสมรภูมิ เหล่าฤๅษี วานร และเหล่าเทวะพร้อมพระอินทร์ ต่างเปล่งเสียงโห่ร้องชัยชนะ
Ravana of fierce valour having lost senses and waking up from unconscious state, perturbed, did not know where he was. Seeing this the sages, even Vanaras, the demons as well as Devatas shouted in joy.
FAQs
Dharma is portrayed as cosmic alignment: when the oppressor is checked, even sages and gods rejoice, signifying restoration of moral order.
Rāvaṇa loses consciousness and becomes disoriented; observers on the dharmic side celebrate his temporary collapse.
Collective moral solidarity—sages, gods, and Vānaras unite in affirming the defeat of adharma.