Shloka 1
सीताविलापः—त्रिजटासान्त्वनं च
Sita’s Lament and Trijata’s Consolation
भर्तारंनिहतंदृष्टवालक्ष्मणंचमहाबलम् ।विललापभृशंसीताकरुणंशोककर्शिता ।।।।
bhartāraṃ nihataṃ dṛṣṭvā lakṣmaṇaṃ ca mahābalam |
vilalāpa bhṛśaṃ sītā karuṇaṃ śokakarśitā ||
เมื่อทอดพระเนตรเห็นพระสวามีสิ้นแล้ว และพระลักษมณ์ผู้ทรงมหาพลังก็ล้มลงด้วย พระนางสีดาผู้ถูกความโศกครอบงำ จึงร่ำไห้คร่ำครวญอย่างหนัก ด้วยถ้อยครวญอันเวทนา
On seeing her husband killed and also mighty Lakshmana, Sita became emotional in intense sorrow and cried piteously.
FAQs
Dharma includes acknowledging human grief without moral collapse. Sītā’s sorrow is real, yet her deeper commitment to truth and fidelity is tested rather than negated.
Sītā is shown a scene (deceptive in context) of Rāma and Lakṣmaṇa lying as if dead; she responds with intense lamentation.
Sītā’s deep love and loyalty, expressed through sincere mourning.