Shloka 36
सीतासमीपगमनम् / Sītā Brought Near to Rāma
Public Witness and Protocol
अथसमपनुदन्मनःक्लमंसासुचिरमदृष्टमुदीक्ष्यवैप्रियस्य ।वदनमुदितचन्द्रपूर्णकान्तंविमलशशाङ्कनिभाननातदानीम् ।।।।
atha samapanudan manaḥ-klamaṃ sā suciram adṛṣṭam udīkṣya vai priyasya | vadanam udita-candra-pūrṇa-kāntaṃ vimala-śaśāṅka-nibhānanā tadānīm ||
ครั้นนางทอดพระเนตรพระพักตร์ของผู้เป็นที่รัก—ซึ่งมิได้เห็นมาช้านาน สว่างไสวดุจพระจันทร์เพ็ญที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า—ความอ่อนล้าในดวงใจก็สลายไป; และในขณะนั้นเอง พระพักตร์ของนางก็ผ่องดังจันทร์อันบริสุทธิ์ไร้มลทิน
When Hanuman had spoken like that, Rama, the upholder of righteousness, shed tears slightly and suddenly became thoughtful.
FAQs
Dharma is shown as restorative truth in relationship: the rightful reunion (grounded in fidelity and endurance) brings inner healing and steadiness after prolonged trial.
Sītā finally sees Rāma after a long separation; the sight of him dispels her inner exhaustion and grief.
Sītā’s resilience and constancy: her suffering does not corrode her capacity for love and composure when dharmic reunion becomes possible.