Ramayana — Sundara Kanda, Sarga 32, Shloka 11
Sundarakāṇḍa Sarga 32
Sītā’s Perplexity and Recognition of Hanumān
रामेति रामेति सदैव बुद्ध्या विचिन्त्य वाचा ब्रुवती तमेव।तस्यानुरूपां च कथां तदर्थमेवं प्रपश्यामि तथा शृणोमि।।।।
rāmeti rāmeti sadaiva buddhyā vicintya vācā bruvatī tam eva | tasyānurūpāṃ ca kathāṃ tadartham evaṃ prapaśyāmi tathā śṛṇomi ||
“พระราม พระราม” ข้ารำลึกถึงพระองค์อยู่เสมอในดวงจิต และด้วยวาจาก็เอ่ยนามพระองค์แต่ผู้เดียว เพื่อพระองค์นั้นเอง เรื่องราวอันสมควรเกี่ยวกับพระองค์ก็ผุดขึ้นมา; ข้าจึงประหนึ่งได้เห็นพระองค์ และประหนึ่งได้ยินพระองค์
"I am always meditating upon Rama and thinking of him alone. I am talking about things related to him. Because of that I see him and hear him.
FAQs
Steadfastness (dhṛti) in dharma is sustained by right remembrance: Sītā keeps her inner life anchored to Rāma’s righteousness rather than yielding to despair.
Sītā explains how continuous remembrance and speech about Rāma makes his presence feel perceptible even in separation.
Loyalty and mental discipline—single-pointed fidelity (ananyacittatā) in thought and speech.