Shloka 14
वालिवधोत्तरशोकः
Sugriva’s Remorse and Tara’s Lament after Vali’s Death
पाप्मानमिन्द्रस्य मही जलं चवृक्षाश्च कामं जगृहुः स्त्रियश्च।को नाम पाप्मानमिमं क्षमेतशाखामृगस्य प्रतिपत्तुमिच्छेत्।।।।
pāpmānam indrasya mahī jalaṃ ca vṛkṣāś ca kāmaṃ jagṛhuḥ striyaś ca |
ko nāma pāpmānam imaṃ kṣameta śākhāmṛgasya pratipattum icchet ||
แผ่นดิน สายน้ำ หมู่ไม้ และสตรีทั้งหลาย ยินดีรับส่วนแห่งบาปของพระอินทร์ไว้; แต่บาปนี้ของลิงผู้เป็นเพียงสัตว์ป่านั้น ใครเล่าจะให้อภัย และใครเล่าจะปรารถนารับไว้?
'O Rama! having acted in an unrighteous manner, which destroys the clan, I am not fit to accept the respect of people nor the status of a prince regent, what to speak of kingship?
FAQs
Dharma recognizes that wrongdoing seeks expiation and forgiveness, yet forgiveness is not automatic; one must not presume pardon, especially when one lacks status or merit.
Sugrīva compares his guilt to Indra’s famous sin and laments that, unlike Indra, he has no cosmic agents to absorb or mitigate his wrongdoing.
Humility—Sugrīva refuses self-justification and underscores his lowliness (“a mere monkey”).