Shloka 87
दुन्दुभिवधप्रसङ्गः
The Dundubhi Episode and the Proof of Rama’s Prowess
आर्द्रस्समांसः प्रत्यग्रः क्षिप्तः कायः पुरा सखे4.11.87।।लघुस्सम्प्रति निर्मांस स्तृणभूतश्च राघव।परिश्रान्तेन मत्तेन भ्रात्रा मे वालिना तदा4.11.88।।क्षिप्तमेवं प्रहर्षेण भवता रघुनन्दन।
ārdras samāṁsaḥ pratyagraḥ kṣiptaḥ kāyaḥ purā sakhe |
laghuḥ samprati nirmāṁsaḥ tṛṇa-bhūtaś ca rāghava |
pariśrāntena mattena bhrātrā me vālinā tadā |
kṣiptam evaṁ praharṣeṇa bhavatā raghu-nandana ||
สุครีพกล่าวว่า “สหายเอ๋ย กาลก่อนกายนี้ถูกเหวี่ยงเมื่อยังสด ชุ่ม และเต็มด้วยเนื้อ แต่บัดนี้ โอ้ราฆวะ มันไร้เนื้อและเบาดุจปอยหญ้า ครั้งนั้นพี่ชายของข้า วาลี ผู้เหนื่อยล้าและมึนเมา ได้เหวี่ยงมันด้วยความเริงใจ; ส่วนท่าน โอ้ความปีติแห่งวงศ์รฆุ บัดนี้กลับเหวี่ยงมันราวกับเป็นเพียงการเล่น”
'O friend, when Vali my brother flung the body, he was tired and intoxicated and the body was fresh with flesh (meaning heavy), but now, O Delight of the Raghu race, it is fleshless and light like a bunch of (dry) grass (for) which you could throw it playfully.
FAQs
Dharma as truthfulness in assessment: Sugrīva insists on honest standards of evidence, refusing to draw a misleading conclusion from an unequal comparison.
Sugrīva explains that Rama’s throw, though impressive, is not directly comparable to Vali’s earlier feat because the corpse is now dried and far lighter.
Sugrīva’s satya (candour) and nīti (strategic prudence): he speaks plainly even when praising Rama, prioritizing accurate judgment over flattery.