Ramayana — Bala Kanda, Sarga 61, Shloka 17
शुनःशेफविक्रयः
The Sale of Śunaḥśepa for the Sacrifice
अविक्रेयं सुतं ज्येष्ठं भगवानाह भार्गव:।।।।ममापि दयितं विद्धि कनिष्ठं शुनकं नृप।तस्मात्कनीयसं पुत्रं न दास्ये तव पार्थिव ।।।।
avikreyaṃ sutaṃ jyeṣṭhaṃ bhagavān āha bhārgavaḥ |
mamāpi dayitaṃ viddhi kaniṣṭhaṃ śunakaṃ nṛpa |
tasmāt kanīyasaṃ putraṃ na dāsye tava pārthiva ||
พระภฤคุผู้ควรบูชา (ฤจีกะ) กล่าวว่า “บุตรคนโตมิใช่สิ่งที่จะนำไปขายได้ และข้าแต่พระราชา จงทราบเถิดว่า บุตรคนสุดท้องคือ ศุนกะ เป็นที่รักยิ่งของเรา เพราะฉะนั้น ข้าแต่พระมหากษัตริย์ เราจักไม่มอบบุตรคนสุดท้องให้แก่ท่าน”
FAQs
The verse frames a boundary of moral propriety: certain familial obligations are treated as inviolable—here, the father asserts that the eldest should not be commodified, and he refuses to surrender the youngest whom he cherishes.
King Ambarīṣa seeks a son (as part of the Śunaḥśepa narrative). The father Ṛcīka responds by refusing to part with either the eldest (non-sellable) or the youngest (beloved).
Protectiveness and principled refusal—upholding a claimed rule of propriety even under royal request.