Shloka 23
जटायुवृत्तान्तः
Jatāyu’s Testimony and Rāma’s Grief
एकमेकायने दुर्गे निश्श्वसन्तं कथञ्चन।समीक्ष्य दुःखिततरो रामस्सौमित्रिमब्रवीत्।।।।
ekam ekāyane durge niśśvasantaṃ kathañcana |
samīkṣya duḥkhitataro rāmaḥ saumitrim abravīt ||
เมื่อทอดพระเนตรเห็นเขาอยู่ลำพัง ณ ที่กันดารอันเข้าถึงยาก หายใจรวยริน พระรามผู้โศกยิ่งกว่าก่อน จึงตรัสกับเสามิตรี (พระลักษมณ์)
Rama saw Jatayu breathing with difficulty in that solitary, inaccessible place.Overcome by greater grief he said to Lakshmana:
FAQs
Dharma in crisis requires attention to the suffering and timely counsel: Rāma recognizes the dying witness and turns to purposeful action through dialogue.
Rāma notices Jatāyu’s labored breathing in an isolated terrain and, grief-stricken, addresses Lakṣmaṇa.
Rāma’s alertness (apramāda) and compassionate responsiveness to a dying ally.